ΑΠΟΦΑΣΗ 160/2016

ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΒΕΡΟΙΑΣ

Δικηγόρος: Φωτεινή Κύρτσιου

Αντικείμενο: Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά

Ρύθμιση οφειλών συζύγων. Συνολικό ύψος οφειλών του συζύγου 142.195,26 ευρώ. Συνολικό ύψος οφειλών της συζύγου 154.718,97 ευρώ. Στρατιωτικός 40 ετών και αναπληρώτρια καθηγήτρια 36 ετών, με τρία ανήλικα τέκνα, ρυθμίστηκαν να καταβάλλουν σε δόσεις, το ποσό των 200,00 ευρώ μηνιαίως ο πρώτος και 80,00 ευρώ μηνιαίως η δεύτερη συμμετρικά προς τις πιστώτριες τράπεζες για 5 χρόνια. Εξαίρεση από την εκποίηση ΙΧ αυτοκινήτου. Εξαίρεση εκποίησης κυρίας κατοικίας για τον σύζυγο. Υποχρέωση καταβολής για την διάσωση της κυρίας κατοικίας του ποσού των 261,564 ευρώ μηνιαίως επί 216 μήνες.

ΑΠΟΦΑΣΗ 111/2016

ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ ΒΕΡΟΙΑΣ

Δικηγόρος: Φωτεινή Κύρτσιου

Αντικείμενο: Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά

Ρύθμιση οφειλών συζύγων. Συνολικό ύψος οφειλών του συζύγου 78.367,08 ευρώ. Συνολικό ύψος οφειλών της συζύγου 74.132,36 ευρώ. Συνταξιούχος οικοδόμος ο σύζυγος και άνεργη η σύζυγος, ρυθμίστηκαν να καταβάλλουν σε δόσεις, το ποσό των 60,00 ευρώ μηνιαίως συμμετρικά προς τις πιστώτριες τράπεζες για 32 μήνες ο πρώτος και μηδενικές καταβολές η δεύτερη. Εξαίρεση από την εκποίηση ΙΧ αυτοκινήτου. Εξαίρεση εκποίησης κυρίας κατοικίας για τον σύζυγο. Υποχρέωση καταβολής για την διάσωση της κυρίας κατοικίας του ποσού των 301,27 ευρώ μηνιαίως επί 204 μήνες.

Πληροφορίες για την Ειδική Διοικητική Διαδικασία Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών

Ενημερωτικό φυλλάδιο με πληροφορίες για την άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής, με την οποία ο φορολογούμενος αμφισβητεί πράξεις των φορολογικών αρχών και μπορεί να ζητήσει την επανεξέταση της υπόθεσής του, εξέδωσε η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων.

Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος αμφισβητεί πράξεις των φορολογικών αρχών, μπορεί να ζητήσει την επανεξέταση της υπόθεσής του, με την άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων.

Η διαδικασία αυτή έχει στόχο την επίλυση των φορολογικών διαφορών σε σύντομες προθεσμίες, χωρίς έξοδα του φορολογούμενου, και την εμπέδωση της εμπιστοσύνης μεταξύ των φορολογούμενων και της φορολογικής διοίκησης.

Ποιες πράξεις προσβάλλονται με ενδικοφανή προσφυγή

- Πράξεις ρητές ή σιωπηρές των φορολογικών αρχών (Δ.Ο.Υ., Ελεγκτικά Κέντρα) που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας.

- Πράξεις με τις οποίες εφαρμόζονται διασφαλιστικά μέτρα των συμφερόντων του Δημοσίου.

Προσοχή: Η άσκηση προσφυγής απευθείας στα Διοικητικά Δικαστήρια είναι απαράδεκτη.

Ποιος μπορεί να ασκήσει ενδικοφανή προσφυγή;

- Ο υπόχρεος και εν γένει κάθε πρόσωπο που έχει έννομο συμφέρον.

- Τα ευθυνόμενα φυσικά πρόσωπα για την καταβολή του φόρου εκ μέρους των νομικών προσώπων/οντοτήτων.

Διαδικασία άσκησης ενδικοφανούς προσφυγής

- Κατάθεση: Στη φορολογική αρχή που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη.

- Προθεσμία άσκησης: Εντός τριάντα (30) ημερών από την κοινοποίηση της πράξης ή τη συντέλεση της παράλειψης. Δεν προσμετράται το χρονικό διάστημα από 1/8-31/8.

- Περιεχόμενο: Στοιχεία του φορολογούμενου, προσβαλλόμενη πράξη, λόγοι στους οποίους βασίζεται το αίτημα, διεύθυνση όπου θα συντελούνται οι κοινοποιήσεις.

Συνυποβαλλόμενα στοιχεία: Έγγραφα που επικαλείται ο φορολογούμενος, ηλεκτρονικός φάκελος (σε CD, USB κλπ.), με όλα τα σχετικά έγγραφα σε ηλεκτρονική μορφή και υπεύθυνη δήλωση άρθρου 8, νόμου 1599/1986, για την ακρίβεια των στοιχείων του ηλεκτρονικού φακέλου.

Αναστολή καταβολής του αμφισβητούμενου ποσού της πράξης

- Με την άσκηση της ενδικοφανούς προσφυγής αναστέλλεται η καταβολή ποσοστού 50% του αμφισβητούμενου ποσού, εφόσον καταβληθεί το υπόλοιπο 50%.

- Για την αναστολή του καταβλητέου ποσοστού 50% ο φορολογούμενος έχει δικαίωμα να υποβάλει, ταυτόχρονα με την ενδικοφανή προσφυγή, αίτημα αναστολής.

- Με την αίτηση αναστολής, ο υπόχρεος υποβάλλει υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 ν. 1599/1986 για τα παγκόσμια έσοδα / εισοδήματα / περιουσιακή του κατάσταση και σχετικά αποδεικτικά στοιχεία.

- Αναστολή χορηγείται μόνο εφόσον κριθεί ότι η πληρωμή θα είχε ως συνέπεια την πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης.

- Η αναστολή δεν ισχύει επί του άμεσου προσδιορισμού του φόρου, και επί πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου, που εκδίδεται με βάση στοιχεία που έχουν παρασχεθεί από τον φορολογούμενο σε φορολογική του δήλωση.

- Η απόφαση επί της αιτήσεως αναστολής καταβολής εκδίδεται εντός 30 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης. Εάν δεν εκδοθεί απόφαση εντός της ανωτέρω προθεσμίας, η αίτηση αναστολής θεωρείται ότι έχει απορριφθεί.

Έκδοση απόφασης επί της ενδικοφανούς προσφυγής

- Η απόφαση επί της ενδικοφανούς προσφυγής εκδίδεται εντός προθεσμίας 120 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της στην αρμόδια φορολογική αρχή (Δεν προσμετράται το χρονικό διάστημα από 1/8 -31/8).

- Σε περίπτωση μη έκδοσης απόφασης εντός της προθεσμίας αυτής, τεκμαίρεται ότι η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε σιωπηρά.

Υποδιεύθυνση Επανεξέτασης και Νομικής Υποστήριξης που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη

- Οι ενδικοφανείς προσφυγές κατά πράξεων που εκδίδονται από 1.4.2015 και εφεξής από τις Δ.Ο.Υ. των Περιφερειών Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας και Ηπείρου, εξετάζονται από τα Τμήματα Επανεξέτασης της Υποδιεύθυνσης Επανεξέτασης και Νομικής Υποστήριξης με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

- Εξαιρούνται οι ενδικοφανείς προσφυγές κατά πράξεων με τις οποίες εφαρμόζονται διασφαλιστικά μέτρα των συμφερόντων του Δημοσίου καθώς και αυτών που εκδίδονται από ΚΕ .ΦΟ .ΜΕ .Π και Κ. Ε .ΜΕ .ΕΠ Ενδικοφανής Προσφυγή στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών.

Στην ιστοσελίδα http://www.publicrevenue.gr μπορείτε να βρείτε:

• -το σύνολο των αποφάσεων που εκδίδονται (με αφαίρεση των προσωπικών στοιχείων),
• -μηνιαία στατιστικά αποτελέσματα του έργου της Δ/νσης Επίλυσης Διαφορών,
• -υποδείγματα ενδικοφανούς προσφυγής και αίτησης αναστολής,
• -αναλυτικές πληροφορίες για την ενδικοφανή διαδικασία,
• -αποφάσεις και εγκυκλίους.

Πηγή: Lawspot.gr 

Πρέπει να ζείτε σε μία χώρα της ΕΕ για να έχετε τραπεζικό λογαριασμό εκεί; Πότε μπορούν οι τράπεζες να σας αρνηθούν το άνοιγμα λογαριασμού;

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Καταναλωτή Ελλάδας παρέχει ενημέρωσης προς τους καταναλωτές αναφορικά με τα δικαιώματά τους σχετικά με τον βασικό τραπεζικό λογαριασμό τους σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δικαίωμα για βασικό τραπεζικό λογαριασμό

Ίσως επιθυμείτε ή χρειάζεται να ανοίξετε έναν τραπεζικό λογαριασμό στη χώρα σας ή σε άλλη χώρα της ΕΕ.

Αν διαμένετε νόμιμα σε χώρα της ΕΕ δικαιούστε να ανοίξετε έναν «βασικό λογαριασμό πληρωμών».

Οι τράπεζες δεν μπορούν να σας απορρίψουν αίτηση για άνοιγμα βασικού λογαριασμού πληρωμών με το αιτιολογικό ότι δεν ζείτε στη χώρα όπου εδρεύει η τράπεζα.

Προσοχή: Το δικαίωμα αυτό δεν ισχύει για τραπεζικούς λογαριασμούς άλλου είδους, όπως λογαριασμούς καταθέσεων.

Πότε μπορούν οι τράπεζες να σας αρνηθούν το άνοιγμα βασικού λογαριασμού πληρωμών

Μια τράπεζα μπορεί να αρνηθεί να σας ανοίξει λογαριασμό αν δεν τηρείτε τους κανόνες της ΕΕ σχετικά με το ξέπλυμα χρημάτων και τη χρηματοδότηση τρομοκρατών.

Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, οι τράπεζες μπορεί να αρνηθούν να σας ανοίξουν βασικό τραπεζικό λογαριασμό, ανέχετε ήδη παρόμοιο λογαριασμό σε άλλη τράπεζα της ίδιας χώρας.

Αν καταθέσετε αίτηση για το άνοιγμα βασικού λογαριασμού πληρωμών εκτός της χώρας όπου ζείτε, οι τράπεζες σε ορισμένες χώρες της ΕΕ ίσως σας ζητήσουν να αποδείξετε ότι έχετε πραγματικό συμφέρον να κάνετε κάτι τέτοιο, π.χ. αν ζείτε σε μια χώρα και εργάζεστε σε μια άλλη.

Χαρακτηριστικά ενός βασικού λογαριασμού

Ο βασικός λογαριασμός πληρωμών είναι ένας λογαριασμός που καλύπτει τις κυριότερες συναλλαγές της καθημερινής σας ζωής, όπως:

• -καταθέσεις
• -αναλήψεις μετρητών
• -είσπραξη και καταβολή πληρωμών (π.χ. άμεσες χρεώσεις και αγορές με κάρτα)

Με το άνοιγμα τέτοιου λογαριασμού δικαιούστε επίσης μια κάρτα πληρωμών την οποία μπορείτε να χρησιμοποιείτε για την ανάληψη χρημάτων και την πληρωμή αγορών που πραγματοποιείτε είτε ηλεκτρονικά είτε στα καταστήματα.

Όπου ισχύει, η τράπεζα πρέπει να σας παρέχει πρόσβαση σε ηλεκτρονικές τραπεζικές υπηρεσίες μέσω του λογαριασμού σας. Ωστόσο, οι τράπεζες δεν υποχρεούνται να σας παρέχουν διευκολύνσεις υπερανάληψης ή άλλες πιστωτικές διευκολύνσεις.

Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, οι τράπεζες ίσως εξακολουθούν να χρεώνουν ετήσιο τέλος για έναν τέτοιο βασικό τραπεζικό λογαριασμό. Το τέλος αυτό πρέπει να κινείται σε λογικά επίπεδα.

Παράδειγμα

Δεν χρειάζεται να ζείτε σε μια χώρα της ΕΕ για να έχετε τραπεζικό λογαριασμό εκεί.

Ο Σάντορ άρχισε να εργάζεται για μια εταιρεία που εδρεύει στη Σλοβενία ενώ συνέχιζε να ζει στην Ουγγαρία. Η εταιρεία τού ζήτησε να ανοίξει λογαριασμό μισθοδοσίας στη Σλοβενία για να λαμβάνει εκεί τον μισθό του.

Βρήκε μια σλοβενική τράπεζα κοντά στη δουλειά του και ζήτησε να ανοίξει έναν βασικό λογαριασμό. Η τράπεζα άνοιξε τον λογαριασμό παρότι ο Σάντορ δεν κατοικούσε στη Σλοβενία.

Οι τράπεζες δεν μπορούν να αρνηθούν να σας ανοίξουν έναν βασικό λογαριασμό απλώς με το αιτιολογικό ότι δεν ζείτε στη χώρα.

Αλλαγή τραπεζικού λογαριασμού

Μπορείτε να αλλάξετε τραπεζικό λογαριασμό, μεταβαίνοντας σε άλλη τράπεζα στην ίδια χώρα της ΕΕ. Η νέα σας τράπεζα οφείλει να σας βοηθήσει στις διαδικασίες.

Οφείλετε να δηλώσετε στη νέα σας τράπεζα ότι επιθυμείτε να μεταφέρετε τις επαναλαμβανόμενες πληρωμές στον νέο σας λογαριασμό.

Στη συνέχεια, αυτή θα φροντίσει ώστε η παλιά σας τράπεζα να της διαβιβάσει όλα τα στοιχεία σας και να ακυρώσει τυχόν πάγιες εντολές. Η νέα σας τράπεζα πρέπει επίσης:

• -να ενημερώσει τους τρίτους, π.χ. τον εργοδότη σας, τον φορέα κοινωνικής σας ασφάλισης και τους παρόχους κοινωφελών υπηρεσιών, ότι έχετε αλλάξει λογαριασμό
• -να δημιουργήσει τις νέες πάγιες εντολές σας
• -να δεχτεί σχετικές άμεσες χρεώσεις στον νέο λογαριασμό

Προσοχή: Αν αποφασίσετε να κλείσετε τον παλιό σας λογαριασμό, ίσως χρειαστεί να καταβάλετε ένα τέλος.

Αν προκύψουν έξοδα κατά τη διαδικασία αλλαγής τραπεζικού λογαριασμού, επειδή η τράπεζα έχασε μια προθεσμία (π.χ. για την ακύρωση πληρωμής) ή έκανε ένα λάθος, η τράπεζα οφείλει να σας καλύψει αυτά τα έξοδα. Αν αντιμετωπίζετε προβλήματα, μπορείτε να κάνετε χρήση της διαδικασίας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών.

Παράδειγμα

Η αλλαγή τραπεζικού λογαριασμού δεν είναι πάντα απλή υπόθεση.

Όταν η Σουζάνα μετακόμισε από την Τουλούζη στο Παρίσι, αποφάσισε να αλλάξει τράπεζα. Ζήτησε από τη νέα της τράπεζα στο Παρίσι να μεταφέρει όλες τις πληρωμές της στον νέο τραπεζικό λογαριασμό και να κλείσει τον παλιό της λογαριασμό στην Τουλούζη.

Η τράπεζα του Παρισιού ζήτησε από την τράπεζα της Τουλούζης να ακυρώσει όλες τις πάγιες εντολές και να κλείσει τον λογαριασμό της Σουζάνας. Στη συνέχεια, δημιούργησε νέες πάγιες εντολές από τον νέο λογαριασμό. Ξέχασε όμως να ενημερώσει τον πάροχο κινητής τηλεφωνίας, ο οποίος επέβαλε πρόστιμο στη Σουζάνα όταν δεν πληρώθηκε εμπρόθεσμα ο λογαριασμός της.

Η Σουζάνα διαμαρτυρήθηκε στην τράπεζά της στο Παρίσι, η οποία συμφώνησε να της επιστρέψει το ποσό του προστίμου και να διορθώσει την πάγια εντολή πληρωμής του κινητού τηλεφώνου.

Σχετική Νομοθεσία της ΕΕ

• -4η οδηγία κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες
• -Οδηγία 2014/92/ΕΕ για τη συγκρισιμότητα των τελών που συνδέονται με λογαριασμούς πληρωμών, την αλλαγή λογαριασμού πληρωμών και την πρόσβαση σε λογαριασμούς πληρωμών με βασικά χαρακτηριστικά.

Πηγή: Lawspot.gr 

Κάθε τραπεζική συναλλαγή έχει ένα τίμημα. Είτε πρόκειται για ένα απλό έμβασμα, είτε με τη χρήση πιστωτικών καρτών, είτε με τη χορήγηση δανείου, κάθε καταναλωτής επιβαρύνεται με μια σειρά από "μικρές" χρεώσεις, που έχουν κριθεί παράνομες και καταχρηστικές στα δικαστήρια. Ωστόσο, αρκετά χρόνια μετά  τις σχετικές αποφάσεις, οι τράπεζες συνεχίζουν να τις επιβάλλουν...

του Θάνου Καμήλαλη

Η διαμάχη πολιτών – τραπεζών για παράνομες υπερχρεώσεις και καταχρηστικούς όρους ξεκινάει στις αρχές του αιώνα, όταν πρώτα το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, έπειτα το Εφετείο Αθηνών και τελεσίδικα ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθ. 1219/2001 απόφαση του, δικαίωσαν την συλλογική αγωγή που είχε καταθέσει η Ένωση Καταναλωτών – Η Ποιότητα της Ζωής (ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ) κατά μίας σειράς γενικών όρων και υπερβολικών επιβαρύνσεων που επέβαλλε η Citibank. Υπέρ της Citibank είχε παρέμβει και η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών. Οι δικαστικές συγκρούσεις συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια: Το 2003 το Εφετείο Αθηνών και το 2005 ο Άρειος Πάγοςαποφάνθηκαν υπέρ των δανειοληπτών που είχαν προσφύγει συλλογικά κατά της Εμπορικής Τράπεζας διαπιστώνοντας 15 παράνομους όρους  που οδηγούν  σε αυθαίρετες χρεώσεις, αδιαφάνεια  και υπονόμευση των δικαιωμάτων τους. Η απόφαση του Εφετείου μάλιστα αναφέρει ότι ισχύει «έναντι πάντων  και αν δεν ήταν διάδικοι και, επομένως, όσα αυτή καθορίζει ισχύουν και για τις άλλες  τράπεζες», ήταν άμεσα εκτελεστέα και ορίζει και χρηματική αποζημίωση του δανειολήπτη για κάθε παραβίαση της.

Τέλος, με δύο αποφάσεις του το 2007, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και το 2010 ο Άρειος Πάγος έκριναν παράνομους 14 όρους που προβλέπουν  την επιβολή προμηθειών ή εξόδων  για τραπεζικές εργασίες. Πρόκειται για χρεώσεις που επιβαρύνουν αδικαιολόγητα τις καθημερινές τραπεζικές συναλλαγές των πολιτών, μεταξύ των οποίων και η πιο… διαδεδομένη, αυτή της επιβολής προμήθειας για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου. Η ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ τονίζει ότι λόγω των ομαδικών αγωγών που έχουν βασιστεί σε αυτές τις αποφάσεις οι τράπεζες έχουν υποχρεωθεί να καταβάλουν περισσότερα από 2 εκατ. ευρώ.

Το 2008 η Πολιτεία αποφάσισε να εναρμονιστεί με τις δικαστικές αυτές αποφάσεις. Με δύο Υπουργικές Αποφάσεις, πρώτα το 2008 κι έπειτα το 2011 που τροποποιήθηκε και ενισχύθηκε η πρώτη, οι κυβερνήσεις Καραμανλή και Παπανδρέου θεωρητικά έβαλαν τέλος στις χρεώσεις των τραπεζών που είχαν κριθεί παράνομες. Ωστόσο, πρακτικά και με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι τράπεζες εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να χρησιμοποιούν τέτοιες αδιαφανείς και παράνομες μεθόδους, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Μάλιστα, στη σημερινή περίοδο των capital controls, τα έσοδα των τραπεζών εις βάρος των πολιτών πληθαίνουν, καθώς η χρήση του πλαστικού χρήματος έχει εύλογα αυξηθεί.

Η αυθαιρεσία τους αυτή φαίνεται ότι βασίζεται σε τρεις πυλώνες. Ο πρώτος είναι ότι αυτές οι χρεώσεις αφορούν, εφόσον εξεταστούν μεμονωμένα, μικροποσά, ωστόσο εάν προστεθούν βγάζουν λογαριασμό εκατομμυρίων ευρώ. Ο δεύτερος, η ελλιπής ενημέρωση των καταναλωτών πάνω στα δικαιώματα τους και στη νομιμότητα η όχι των τραπεζικών χρεώσεων. Ο τρίτος και σημαντικότερος, το ότι καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν εφάρμοσε  την ισχύουσα νομοθεσία,  τις δικαστικές και πολιτικές αποφάσεις, και (στην περίπτωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) την ευρωπαϊκή οδηγία του 2015 για τις χρεώσεις στις πιστωτικές κάρτες, αφήνοντας ελεύθερες τις τράπεζες να συνεχίζουν ανενόχλητες τις παράνομες χρεώσεις και τους καταχρηστικούς όρους

Θα επιχειρήσουμε να κατατάξουμε τα παράνομα αυτά «χαράτσια» σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: α) Τις χρεώσεις σε καταθέσεις, εμβάσματα και τραπεζικούς λογαριασμούς β) τις χρεώσεις σε πιστωτικές κάρτες και γ) τους καταχρηστικούς όρους σε (κυρίως στεγαστικά) δάνεια. Παράλληλα, στο τέλος θα βρείτε οδηγίες για το τι μπορείτε να κάνετε, ατομικά ή σε συνεργασία με τη μη κερδοσκοπική ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ.

Καταχρηστική προμήθεια σε κάθε συναλλαγή

Κάθε έμβασμα που κατατίθεται στην τράπεζα ή μεταφέρεται από έναν λογαριασμό σε λογαριασμό τρίτου χρεώνεται αυθαίρετα με προμήθεια, ακόμα και εάν η συναλλαγή γίνεται διαδικτυακά, μέσω e-banking. Η προμήθεια που λαμβάνουν οι τράπεζες για καθεμία τέτοια συναλλαγή κυμαίνεται από 8 έως 125 ευρώ για τα εμβάσματα σε κατάστημα και από 1 έως 10 ευρώ για τα εμβάσματα που πραγματοποιούνται μέσω ίντερνετ. Στο παρακάτω infographic μπορείτε να δείτε τα ποσά που χρεώνουν οι 4 συστημικές τράπεζες (Eurobank, Εθνική, Πειραιώς και Alpha) για αυτές τις συναλλαγές:

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η επιβολή προμήθειας για καταθέσεις σε λογαριασμό τρίτου έχει κριθεί παράνομη από τον Άρειο Πάγο, ενώ είναι επίσης αντίθετη στην Υπουργική Απόφαση με αριθμό Ζ1 21/13-1-2011, που τροποποίησε την προηγούμενη του 2008. Παράλληλα, οι αποφάσεις αυτές έχουν κρίνει παράνομες και καταχρηστικές μια σειρά από άλλες χρεώσεις στους τραπεζικούς και συγκεκριμένα:

• -Την  επιβολή εξόδων κίνησης σε λογαριασμούς ταμιευτηρίου ή τρεχούμενους (0,80 ευρώ συνήθως ανά κίνηση μετά την τέταρτη κίνηση κάθε μήνα)
• -Την  επιβολή εξόδων αδράνειας σε καταθετικούς λογαριασμούς  που παραμένουν ακίνητοι για διάστημα μεγαλύτερο των 18 μηνών
• -Την  μονομερή από την τράπεζα διαμόρφωση του επιτοκίου καταθέσεων, δίχως αναφορά σε εύλογα  κριτήρια
• -Τον  περιορισμό της ευθύνης της τράπεζας σε περίπτωση που γίνει παράνομη χρήση του απωλεσθέντος  ή κλαπέντος βιβλιαρίου καταθέσεως
• -Την  επιβολή εξόδων  τήρησης και παρακολούθησης  στους λογαριασμούς καταθέσεων
• -Την  μονομερή μεταβολή  των όρων λειτουργίας των  λογαριασμών καταθέσεων
• -Τον  μονομερή καθορισμό των ημερών δέσμευσης και διαθεσιμότητας και μετάθεσης της έναρξης  τοκοφορίας αναφορικά με ποσά που κατατίθενται

Η ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ τονίζει ότι ακόμα και σήμερα, αρκετά χρόνια μετά την έκδοση των σχετικών αποφάσεων, οι τράπεζες συνεχίζουν να υποβάλουν τους καταναλωτές σε τέτοιες χρεώσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Οδηγία και οι χρεώσεις στις πιστωτικές

Το Μάρτιο του 2015 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε, με 621 ψήφους υπέρ, 26 κατά και 29 αποχές, την επιβολή πλαφόν στις προμήθειες που υποχρεούνται να καταβάλουν στις τράπεζες οι επιχειρήσεις λιανικής για τις πληρωμές μέσω χρεωστικών και πιστωτικών καρτών. Σύμφωνα με την Οδηγία οι προμήθειες και τα έξοδα που χρεώνουν τα πιστωτικά ιδρύματα στους πωλητές λιανικής για την εκτέλεση και την εκκαθάριση των πληρωμών έχουν πλέον ανώτατο όριο 0,3% επί της αξίας οποιασδήποτε διασυνοριακής συναλλαγής με πιστωτική κάρτα και 0,2% επί της αξίας οποιασδήποτε διασυνοριακής συναλλαγής με χρεωστική κάρτα. Για τις εγχώριες συναλλαγές, η προμήθεια των τραπεζών για τις συναλλαγές έχει πλέον πλαφόν 0,2% επί του ετήσιου μέσου όρου όλων των πληρωμών με τη χρήση χρεωστικών καρτών. Η οδηγία επηρεάζει τις προμήθειες τις οποίες χρεώνουν οι τράπεζες οι οποίες χρησιμοποιούν συστήματα καρτών, όπως VISA και MasterCard, πρακτική που ακολουθεί το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.

Η Ευρωπαϊκή Οδηγία με αριθμό 751/2015 τέθηκε σε ισχύ από τον περασμένο Οκτώβριο, μόνο που στην Ελλάδα δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα. Οι τράπεζες εξακολουθούν  να επιβάλουν στις επιχειρήσεις έξοδα προμήθειας που κυμαίνονται στο 2 με 3% κάθε συναλλαγής.

Οι υπερβολικές χρεώσεις των τραπεζών και το ζήτημα της εφαρμογής της Ευρωπαϊκής Οδηγίας προκάλεσαν πρόσκαιρα και το ενδιαφέρον της σημερινής κυβέρνησης, η οποία για ένα (μικρό) διάστημα εμφανιζόταν έτοιμη να ασχοληθεί με το θέμα και να υποχρεώσει τις τράπεζες να συμμορφωθούν. Στις 15 Δεκεμβρίου 2015 ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρύφων Αλεξιάδης χαρακτήρισε, από το βήμα της Βουλής, «αδιανόητες» τις χρεώσεις τραπεζών για συναλλαγές με κάρτες και επιχείρησε να θέσει το ζήτημα στην Τράπεζα της Ελλάδος και την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών (ΕΕΤ).

Η κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει τις τραπεζικές υπερχρεώσεις στη χρήση πιστωτικών καρτών στην ατζέντα της. Ενδεικτικό είναι το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» στις 18 Ιανουαρίου 2016, όταν τόνισε ότι οι τράπεζες «χρεώνουν 17,5 φορές παραπάνω το πλαστικό χρήμα». Ωστόσο οι προθέσεις Αλεξιάδη συνάντησαν… τοίχο, όταν η ΕΕΤ αρνήθηκε κατηγορηματικά να συζητήσει οποιαδήποτε αλλαγή στις προμήθειες, απαντώντας ότι το καταστατικό της, δεν επιτρέπει την εξέταση, συζήτηση και λήψη απόφασης οποιουδήποτε θέματος αφορά στην τιμολογιακή πολιτική των μελών της, συμπεριλαμβανομένου και του άμεσου ή έμμεσου καθορισμού τιμών.

Και κάπως έτσι, οποιαδήποτε κυβερνητική πρωτοβουλία εγκαταλείφθηκε. Οποιαδήποτε βούληση για έλεγχο στις χρεώσεις των τραπεζών εγκαταλείφθηκε, κάτι που φαίνεται και από τη μη ανταπόκριση του υπουργού Οικονομίας, Γιώργου Σταθάκη, του υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Θεόδωρου Μητρακου και άλλων αρμόδιων στελεχών στην επιστολή της Γενικής Διευθύντριας της ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ, Παναγιώτας Καλαποθαράκου με θέμα τις αδιαφανείς τραπεζικές προμήθειες τον Απρίλιο του 2016.

Όσον αφορά τις υπόλοιπες χρεώσεις που σχετίζονται με τη χρήση πιστωτικών καρτών, παράνομες έχουν κριθεί:

1. -Η προμήθεια της τράπεζας για την ανάληψη δανείου μέσω της πιστωτικής κάρτας

• -Η μετακύλιση  στον κάτοχο της κάρτας την ευθύνη για κάθε παράνομη χρήση της πιστωτικής κάρτας  που έγινε εξαιτίας κλοπής ή απώλειάς της, δίχως να εξαρτούν την ευθύνη αυτή από  υπαιτιότητα του καταναλωτή
• -Η δυνατότητα της τράπεζας να μεταβάλει (αυξάνει) μονομερώς το επιτόκιο, δίχως  να αναφέρονται στην σύμβαση συγκεκριμένα και εύλογα κριτήρια  με βάση τα οποία θα γίνει η αύξηση
• -Ο καθορισμός  ως αποκλειστικά αρμοδίων για την εκδίκαση των διαφορών μεταξύ της τράπεζας και των  πελατών τα δικαστήρια των Αθηνών με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται και να δυσχεραίνονται  στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους οι καταναλωτές από άλλες πόλεις
• -Η πρόβλεψη ότι αν ο καταναλωτής δεν αντιδράσει σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, σημαίνει ότι  ο καταναλωτής έλαβε το μηνιαίο λογαριασμό από την τράπεζα και δεν μπορεί να τον  αμφισβητήσει
• -Η στέρηση σε κάθε περίπτωσης την δυνατότητα του καταναλωτή να προβάλει κατά της τράπεζας ενστάσεις  που έχει κατά του προμηθευτή 

Όροι που επιβαρύνουν τους δανειολήπτες

Όσον αφορά τα δάνεια, κυρίως τα στεγαστικά. οι τράπεζες φροντίζουν κι εδώ να επιβαρύνουν τους καταναλωτές με επιπλέον χρεώσεις, που πολλές φορές βασίζονται στα ψιλά γράμματα των συμβολαίων. Οι πιο διαδεδομένες από αυτές, είναι ο υπολογισμός των τόκων με έτος 360 ημερών αντί 365, τα «έξοδα φακέλου» αλλά και η... ευφυέστατη ιδέα να υποχρεώνεται ο δανειολήπτης να καταβάλει προμήθεια στην τράπεζα όταν εξοφλεί πρόωρα το δάνειο του.

Αναλυτικά,η απόφαση 430/2005 του Αρείου Πάγου έκρινε παράνομες και καταχρηστικές τις παρακάτω τραπεζικές χρεώσεις, σχετικά με τα δάνεια:

Όρο σύμφωνα με τον οποίο η τράπεζα υπολογίζει τους τόκους με έτος 360 ημερών αντί  με 365 ή 366  ημερών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται  πρόσθετα ο δανειολήπτης

• -Στην περίπτωση της σταδιακής εκταμίευσης του στεγαστικού δανείου την επιβάρυνση του δανειολήπτη  με τόκους για όλο το ποσόν του δανείου εξαρχής, μολονότι αυτός δεν κάνει χρήση του ποσού που κατατίθεται σε δεσμευμένο καταθετικό  λογαριασμό
• -Καταχρηστικός ο όρος με τον οποίο οι καταναλωτές υποχρεώνονται  να καταβάλλουν στις Τράπεζες, όταν εξοφλούν πρόωρα στεγαστικό δάνειο, ποσό που συνήθως  ανέρχεται σε 2,50% επί του προεξοφλούμενου κεφαλαίου του δανείου
• -Η  είσπραξη από την τράπεζα για τη χορήγηση του δανείου εξόδων χρηματοδότησης,  ύψους μάλιστα 1% επί του ποσού του δανείου
• -Η  είσπραξη εξόδων φακέλου
• -Η  αξίωση της τράπεζας, σε περίπτωση πρόωρης εξόφλησης δανείου,  να καταβάλει ο δανειολήπτης ποσό ύψους 2,5% επί  του ποσού που αφορά η πρόωρη προεξόφληση, σε   δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο
• -Η δυνατότητα της τράπεζας να προσαρμόζει μονομερώς το επιτόκιο στα δάνεια με κυμαινόμενο  επιτόκιο, δίχως η προσαρμογή  αυτή να είναι  σε συνάρτηση με κάποιο εύλογο κριτήριο  (λ.χ.  το διατραπεζικό επιτόκιο euribo, επιτόκιο ΕΚΤ) ή  να αξιώνει την επιστροφή του δανείου αν ο λήπτης του δανείου δεν αποδεχθεί την προσαρμογή
• -Η δυνατότητα της τράπεζας να καταγγέλλει τη σύμβαση σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής  οποιασδήποτε δόσης
• -Η  εκχώρηση από τον δανειολήπτη των μισθωμάτων του ακινήτου στην τράπεζα προς πρόσθετη  διασφάλισή της
• -Η  επιφύλαξη της δυνατότητας είσπραξης από την τράπεζα προμήθειας κατά τη διάρκεια  του δανείου
• -Να μην ελευθερώνεται ο εγγυητής αν η τράπεζα από δικό της πταίσμα δεν μπόρεσε να ικανοποιηθεί  από τον δανειολήπτη ή αν η τράπεζα παραιτήθηκε από άλλες ασφάλειες που υπήρχαν για  το δάνειο
• -Να διαιωνίζεται η ευθύνη του εγγυητή ακόμα και όταν η τράπεζα δεν επιδιώκει σε ορισμένες  προθεσμίες δικαστικά την ικανοποίησή της από τον δανειολήπτη, μολονότι η οφειλή  του δανειολήπτη είναι ληξιπρόθεσμη
• Τι μπορείτε να κάνετε
• Στο νέο ThePressProject προσπαθούμε να δώσουμε προσοχή και στο Solution Journalism, δηλαδή στην παροχή λύσεων για ένα ζήτημα και όχι μόνο την απλή καταγραφή του. Όπως αναφέραμε και παραπάνω. οι τράπεζες φαίνεται ότι βασίζονται μεταξύ άλλων στο ότι αυτές οι καταχρηστικές χρεώσεις αφορούν μικρά ποσά, που ο καταναλωτής δέχεται ως «θεσφατα» και συνεχίζει να πληρώνει κανονικά, μη έχοντας εναλλακτική λύση, καθώς αρκετές από τις παραπάνω χρεώσεις επιβάλλονται από το σύνολο των τραπεζικών ιδρυμάτων. Ωστόσο, υπάρχει η λύση των ομαδικών αγωγών, που έχει αποδειχθεί νικηφόρα στο παρελθόν και αποκάλυψε ουσιαστικά αυτές τις παρανομίες και αυθαιρεσίες των τραπεζών, με αποφάσεις που απαγόρευαν ρητά και συγκεκριμένα δεκάδες όρους.

Η ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ προσφέρει συμπληρωμένη μία φόρμα καταγγελίας για να τη χρησιμοποιούν οι καταναλωτές τόσο ατομικά, εάν δεν είναι μέλη της, όσο για συλλογικές αγωγές. Πρόκειται για ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που αριθμεί αυτήν τη στιγμή περισσότερα από26.000 μέλη, στα οποία παρέχει δωρεάν προσωπικές νομικές συμβουλές για κάθε καταναλωτικό πρόβλημα, ενώ παρεμβαίνει και εξψδικαστικά παρακολουθώντας, όπως υποστηρίζει, συνεχώς τις υποθέσεις. Οι συλλογικές της αγωγές κατά των τραπεζών έχουν αποφέρει επιστροφές που ξεπερνούν τα 2 με 3 εκατομμύρια ευρώ. Οι αγωγές της δεν αφορούν μονο τις τραπεζικές χρεώσεις, αλλά και μια σειρά άλλων φορέων που παραβι΄ζουν τα δικαιώματα του καταναλωτή, μεταξύ των οποίων οι εισπρακτικές εταιρείες και οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.

Πηγή: ThePressProject.gr

Ένα άτομο μπορεί να έχει δικαίωμα επιμέλειας ή επαφής με ένα τέκνο, ακόμα και αν δε συνδέεται με αυτό μέσω βιολογικής ή έννομης σχέσης (γάμος, τεκνοθεσία κ.λπ.).

Με μια απόφαση(link is external) ορόσημο για την Πολιτεία, το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης επέκτεινε την έννοια της ιδιότητας του γονέα (parenthood), αποφασίζοντας ότι ένα άτομο μπορεί να έχει δικαίωμα επιμέλειας ή επαφής με ένα τέκνο, ακόμα και αν δε συνδέεται με αυτό μέσω βιολογικής ή έννομης σχέσης (γάμος, τεκνοθεσία κ.λπ.).

Όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, η σχέση της Brook με την Elizabeth ξεκίνησε το 2008 και ένα χρόνο αργότερα αρραβωνιάστηκαν, χωρίς, ωστόσο, τότε να ήταν δυνατή η σύναψη γάμου για ομόφυλα ζευγάρια στη Νέα Υόρκη.

Το 2008 η Elizabeth έμεινε έγκυος μέσω τεχνητής γονιμοποίησης και η Brooke, παρόλο που δεν είχε νομικούς ή βιολογικούς δεσμούς με το παιδί, διατήρησε στενή σχέση μαζί του, δίνοντας του ακόμα και το επίθετό της και αναθρέφοντάς το από κοινού με την Elizabeth.

Το 2010 το ζευγάρι έθεσε τέρμα στη σχέση τους, ενώ τρία χρόνια αργότερα η Elizabeth προσπάθησε να κόψει την επαφή της Brook με το παιδί.

Η Brooke προσέφυγε στη δικαιοσύνη και, παρόλο που η πρωτόδικη απόφαση απέρριψε την αγωγή, το εφετείο της Νέας Υόρκης έκρινε ότι ο ορισμός της γονεϊκότητας, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί από τη νομολογία δεν είναι λειτουργικός όταν εφαρμόζεται σε διαφορετικούς τύπους οικογενειών.

Το δικαστήριο συμπλήρωσε ότι, όταν υπάρχουν σαφείς και πειστικές αποδείξεις ότι τα μέρη μιας σχέσης συμφώνησαν να συλλάβουν και να μεγαλώσουν από κοινού ένα παιδί, τότε το μέρος που δε συνδέεται με το τέκνο με βιολογικούς ή νομικούς δεσμούς νομιμοποιείται να ζητήσει δικαίωμα επίσκεψης και επιμέλειας του τέκνου.

Την ίδια μέρα, σε μια άλλη υπόθεση, το ίδιο δικαστήριο αναγνώρισε επίσης δικαίωμα στη βιολογική μητέρα ενός τέκνου να ζητήσει διατροφή από την πρώην σύντροφό της, μη βιολογική μητέρα, για την ανατροφή των τέκνων, αναγνωρίζοντας, παράλληλα, δικαιώματα γονεϊκότητας στη δεύτερη.

Σημειώνεται ότι αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α., συμπεριλαμβανομένων ακόμα και μερικών από αυτές που θεωρούνται συντηρητικές, όπως η Οκλαχόμα και η Νότια Καρολίνα, έχουν αναγνωρίσει δικαιώματα που συνδέονται με τη γονεϊκή ιδιότητα στους de facto γονείς πριν από τη Νέα Υόρκη, με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων των τέκνων που μεγαλώνουν σε νέους τύπους οικογενειών.

Πηγή: www.lawspot.gr

Σε εφαρμογή από 25/7 το νέο σύστημα επιβολής προστίμων για μη έκδοση αποδείξεων ή για ανακριβή έκδοση ή λήψη φορολογικών στοιχείων.

Υπεγράφη από το Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, Γιώργο Πιτσιλή, η εγκύκλιος για την εφαρμογή από σήμερα του νέου συστήματος επιβολής προστίμων για μη έκδοση αποδείξεων ή για ανακριβή έκδοση ή λήψη φορολογικών στοιχείων, σε εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου «Τροποποιήσεις του άρθρου 58Α του ν. 4174/2013», του κατατεθέντος στη Βουλή σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών.

Για τις περιπτώσεις αυτές, από τη Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016:

Επιβάλλεται πρόστιμο πενήντα τοις εκατό (50%) επί του φόρου που θα προέκυπτε από το μη εκδοθέν στοιχείο, ή επί της διαφοράς αντίστοιχα. Το πρόστιμο αυτό δεν μπορεί να είναι κατώτερο, αθροιστικά ανά φορολογικό έλεγχο, των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης απλογραφικού λογιστικού συστήματος και των πεντακοσίων (500) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης διπλογραφικού λογιστικού συστήματος.

Σε περίπτωση διαπίστωσης, στο πλαίσιο μεταγενέστερου ελέγχου, εκ νέου διάπραξης της ίδιας παράβασης, στο πλαίσιο άλλου ελέγχου και εντός πενταετίας από την έκδοση της αρχικής πράξης, επιβάλλεται πρόστιμο εκατό τοις εκατό (100%) επί του φόρου που θα προέκυπτε από το μη εκδοθέν στοιχείο, ή επί της διαφοράς φόρου λόγω έκδοσης ή λήψης ανακριβούς στοιχείου, το οποίο δεν μπορεί να είναι κατώτερο, αθροιστικά ανά φορολογικό έλεγχο, των πεντακοσίων (500) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης απλογραφικού λογιστικού συστήματος, και των χιλίων (1.000) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης διπλογραφικού λογιστικού συστήματος.

Στην περίπτωση κάθε επόμενης διάπραξης της ίδιας παράβασης στο πλαίσιο μεταγενέστερου ελέγχου εντός πενταετίας από την έκδοση της αρχικής πράξης, επιβάλλεται πρόστιμο διακόσια τοις εκατό (200%) επί του φόρου που θα προέκυπτε από το μη εκδοθέν στοιχείο, ή επί της διαφοράς φόρου λόγω έκδοσης ή λήψης ανακριβούς στοιχείου, το οποίο δεν μπορεί να είναι κατώτερο, αθροιστικά ανά φορολογικό έλεγχο, των χιλίων (1.000) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης απλογραφικού λογιστικού συστήματος, και των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ, σε περίπτωση που ο φορολογούμενος είναι υπόχρεος τήρησης διπλογραφικού λογιστικού συστήματος.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

α) Έστω ότι στο πλαίσιο ελέγχου που πραγματοποιήθηκε την 28.7.2016 σε φορολογούμενο που υποχρεούται στη τήρηση απλογραφικού λογιστικού συστήματος, διαπιστώθηκε η μη έκδοση ενός φορολογικού στοιχείου αξίας 3.000,00 ευρώ από το οποίο θα προέκυπτε ΦΠΑ ύψους 720,00 ευρώ, επιβάλλεται πρόστιμο 360,00 ευρώ (720,00 * 50%).

β) Έστω ότι στο πλαίσιο ελέγχου που πραγματοποιήθηκε την 25.8.2016 σε φορολογούμενο που υποχρεούται στην τήρηση απλογραφικού λογιστικού συστήματος, διαπιστώθηκε η μη έκδοση 10 φορολογικών στοιχείων αξίας 500,00 ευρώ από τα οποία θα προέκυπτε ΦΠΑ ύψους 65,00 ευρώ επιβάλλεται πρόστιμο 250,00 ευρώ (65,00 * 50%= 32,50 < 250,00, άρα επιβάλλεται το ελάχιστο προβλεπόμενο πρόστιμο για την κατηγορία των βιβλίων). Έστω ότι στον ίδιο ως άνω φορολογούμενο διαπιστώνεται στο πλαίσιο ελέγχου την 10.10.2016 η μη έκδοση 5 φορολογικών στοιχείων αξίας 200,00 ευρώ από τα οποία θα προέκυπτε ΦΠΑ 26,00 ευρώ. Επειδή υπέπεσε στη ίδια παράβαση εντός πενταετίας, επιβάλλεται πρόστιμο 500,00 ευρώ (100% * 26,00 = 26,00 < 500,00, άρα επιβάλλεται το ελάχιστο προβλεπόμενο πρόστιμο για την κατηγορία των βιβλίων για πρώτη υποτροπή).\Στο πλαίσιο νέου ελέγχου την 7.11.2016 στον ίδιο ως άνω φορολογούμενο διαπιστώνεται η μη έκδοση ενός φορολογικού στοιχείου αξίας 100,00 ευρώ από το οποίο θα προέκυπτε ΦΠΑ 13,00 ευρώ. Λόγω της υποτροπής θα επιβληθεί πρόστιμο 1.000,00 ευρώ (13,00 * 200% πρόστιμο = 26,00 < 1.000,00, άρα επιβάλλεται το ελάχιστο προβλεπόμενο πρόστιμο με βάση την κατηγορία βιβλίων για επόμενη υποτροπή).

γ) Έστω σε φορολογούμενο, ο οποίος είναι υπόχρεος σε τήρηση απλογραφικού λογιστικού συστήματος έχει επιβληθεί για τη μη έκδοση στοιχείου αξίας 100,00 ευρώ από το οποίο θα προέκυπτε ΦΠΑ 24,00 ευρώ, πρόστιμο 250,00 ευρώ. Σε μεταγενέστερο έλεγχο διαπιστώνεται ότι έχει υποβληθεί ανακριβής δήλωση ΦΠΑ και η ανακρίβεια προσδιορίζεται στο ποσό των 24,00 ευρώ οφειλόμενη μόνο στη μη έκδοση του ανωτέρω στοιχείου. Προκειμένου να μη σωρευθούν τα πρόστιμα των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 58 Α, κατ΄ εφαρμογή της παραγράφου 5 του ίδιου άρθρου, δεν αφαιρείται από το πρόστιμο της παραγράφου 2 (24,00 ευρώ) το ελάχιστο επιβληθέν πρόστιμο της παραγράφου 1 των 250,00 ευρώ, αλλά το αναλογικό πρόστιμο του 50% του ΦΠΑ επί της αξίας των στοιχείων που δεν εκδόθηκαν, δηλαδή τα 24,00 ευρώ, και εντέλει δεν επιβάλλεται ποσό προστίμου για την παράβαση της παραγράφου 2.

δ) Έστω σε επιχείρηση με υποχρέωση τήρησης διπλογραφικού λογιστικού συστήματος έχει επιβληθεί πρόστιμο 500,00 ευρώ για την μη έκδοση ενός φορολογικού στοιχείου από το οποίο θα προέκυπτε ΦΠΑ 100 ευρώ. Επιβλήθηκε πρόστιμο 500 ευρώ, ως ελάχιστο πρόστιμο, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή το 50% του φόρου ισούται με 50 ευρώ. Σε μεταγενέστερο έλεγχο διαπιστώνεται υποβολή ανακριβούς δήλωσης ΦΠΑ ποσού 250 ευρώ (παράβαση παραγράφου 2 του άρθρου 58Α) και διαπιστώνεται ότι μέρος της ανακρίβειας της δήλωσης οφείλεται στην προαναφερθείσα παράβαση της μη έκδοσης του φορολογικού στοιχείου.

Προκειμένου να μη σωρευθούν τα πρόστιμα των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 58 Α, αφαιρείται το πρόστιμο της παραγράφου 1 ως εξής.

Ανακρίβεια δήλωσης 250 ευρώ

Πρόστιμο παρ. 2 (=250 ευρώ * 50%) 125,00 ευρώ

Πρόστιμο παρ.1(=100 ευρώ * 50%) μείον 50,00 ευρώ

Υπόλοιπο 75,00 ευρώ Επομένως, θα επιβληθεί πρόστιμο για την παράβαση της παραγράφου 2 το ποσό των 75,00 ευρώ.

Δείτε την ΠΟΛ. 1112/2016 εδώ.

Πηγή: www.lawspot.gr