Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

Οι οδηγοί δικύκλων που κινούνται ανάμεσα στις λωρίδες κυκλοφορίας ευθύνονται αποκλειστικά για πιθανό τροχαίο ατύχημα σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο

Μόνο οι οδηγοί των μοτοσυκλετών που κινούνται μεταξύ των διακεκομμένων διαχωριστικών λωρίδων κυκλοφορίας ευθύνονται για πιθανό τροχαίο ατύχημα και όχι τα αυτοκίνητα που κινούνται στον χώρο των λωρίδων κυκλοφορίας, έκρινε με απόφασή του το Δ΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου, απορρίπτοντας σχετική αγωγή γυναίκας οδηγού μηχανής, η οποία σφηνώθηκε μεταξύ ΙΧ αυτοκινήτου και νταλίκας.

Το ανώτατο δικαστήριο επικύρωσε απόφαση του Εφετείου Πειραιά που έκρινε ότι η οδηγός της μηχανής ήταν υπαίτια για τον τραυματισμό της, ενώ την καταδίκασε στην πληρωμή δικαστικών εξόδων ύψους 2.700 ευρώ.

Ειδικότερα, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η οδηγός ήταν αποκλειστικά υπαίτια του ατυχήματος και της πρόκλησης του σοβαρού τραυματισμού της και των υλικών ζημιών της μοτοσυκλέτας που οδηγούσε, καθώς:

«α) ως μέσος συνετός οδηγός όφειλε και μπορούσε να συμμορφωθεί με την υπάρχουσα επί του οδοστρώματος διαγράμμιση που υπεδείκνυε κίνηση οχημάτων σε στοίχους, πλην όμως εκείνη δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός της ώστε να δύναται σε κάθε στιγμή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς (άρθρο 19 ΚΟΚ), και

β) επιχείρησε να διενεργήσει παράνομα, αντικανονικά και ανέλεγκτα προσπέραση επί της διακεκομμένης διαχωριστικής γραμμής των λωρίδων κυκλοφορίας, δεν εκινείτο μέσα στα όρια μιας λωρίδας κυκλοφορίας (άρθρο 16 παρ. 3 ΚΟΚ) και

γ) εν γένει δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, δημιουργώντας έτσι κινδύνους ως προς την κυκλοφορία των οχημάτων και εν γένει των λοιπών χρηστών της οδού (άρθρο 12 ΚΟΚ)».

Όπως αναφέρεται στην απόφαση «η οδική συμπεριφορά της, που αποκλειστικά είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος και τον αποτόκων αυτού συνεπειών, του οδηγού του φορτηγού μη βαρυνομένου με συνυπαιτιότητα, αφού αυτός εκινείτο σταθερά εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του και μάλιστα, αναγκαστικά λόγω της πυκνής κυκλοφορίας, με ελαχίστη ταχύτητα».

Το γεγονός δε ότι η νταλίκα ήταν στην αριστερή αντί της δεξιάς λωρίδας του οδοστρώματος (παράβαση άρθρου 17 του ΚΟΚ) «δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα του οδηγού αυτής, καθόσον από το περιεχόμενο και τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της εν λόγω κίνησης του ΔΧΦ αυτοκινήτου στην αριστερή λωρίδα του οδοστρώματος και του επελθόντος επιζήμιου αποτελέσματος».

Δείτε ολόκληρη την απόφαση 55/2016 του Δ' Τμήματος του Αρείου Πάγου εδώ.

Πηγή: Lawspot.gr

Συνταγματικά κατοχυρωμένοι και νόμιμοι είναι οι εργοδότες που χρησιμοποιούν για ποινική και αστική διεκδίκηση, τα στοιχεία που είναι καταγεγραμμένα στον σκληρό δίσκο των υπολογιστών των απασχολουμένων στην επιχείρησή τους, αφού οι εργαζόμενοι αυτοί παραιτήθηκαν και ανέλαβαν εργασία σε άλλη επιχείρηση. Αυτό έκρινε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Συγκεντρωτική καταγραφή και συστηματική παρουσίαση των διατάξεων που διέπουν την παραγραφή απαιτήσεων του Δημοσίου

Με την ΠΟΛ. 1154/2016 η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων προβαίνει σε συστηματική παρουσίαση των διατάξεων περί παραγραφής απαιτήσεων του Δημοσίου των Ν. 4270/2014, Ν.4174/2013, Ν. 2362/1995, Ν.Δ. 321/1969 και άλλων νομοθετημάτων.

Συγκεκριμένα, με την εγκύκλιο επιχειρείται η συγκεντρωτική καταγραφή και συστηματική παρουσίαση των διατάξεων που διέπουν την παραγραφή απαιτήσεων του Δημοσίου, εστιάζοντας κυρίως στις διατάξεις που θεσπίζουν λόγους αναστολής και διακοπής της παραγραφής των ανωτέρω απαιτήσεων.

Επιπροσθέτως, παρατίθενται ενδεικτικά βασικές διατάξεις αναφορικά με τον χρόνο παραγραφής των απαιτήσεων του Δημοσίου και καταγράφονται οι διατάξεις με τις οποίες παρατάθηκε ο χρόνος παραγραφής των βεβαιωμένων στη Φορολογική Διοίκηση οφειλών εντός του χρονικού διαστήματος των ετών 1992 έως και 2013.

Σκοπός της εγκυκλίου είναι να αποτελέσει για τη Φορολογική Διοίκηση χρήσιμο εργαλείο για την ορθή και ενιαία εφαρμογή των διατάξεων περί παραγραφής κατά τη διαχείριση του χαρτοφυλακίου ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Παραγραφή

Παραγραφή απαίτησης είναι το χρονικό διάστημα μετά τη συμπλήρωση του οποίου ο δανειστής δεν δύναται να επιδιώξει την είσπραξη αυτής και ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να αρνηθεί την παροχή. Ο,τι καταβλήθηκε όμως χωρίς γνώση της παραγραφής δεν αναζητείται (βλ. άρθρο 272 του Αστικού Κώδικα, εφεξής ΑΚ).

Εάν παρέλθει άπρακτος ο χρόνος παραγραφής, παραλύει το εναγώγιμο της αξίωσης, παραμένει όμως φυσική ή ατελής ενοχή.

Αναστολή παραγραφής

Αναστολή παραγραφής είναι ο μη υπολογισμός στον χρόνο της παραγραφής ορισμένου χρονικού διαστήματος κατά το οποίο διαρκεί ο λόγος της αναστολής. Η παραγραφή συνεχίζεται μετά την παύση της αναστολής (βλ. Α.Κ. 257)

Διακοπή παραγραφής

Διακοπή παραγραφής είναι η ματαίωση του χρόνου της παραγραφής που διανύθηκε πριν λάβει χώρα ο λόγος της διακοπής. Από την περάτωση της διακοπής αρχίζει νέος χρόνος παραγραφής (βλ. Α.Κ. 270).

Μεταξύ άλλων, η εγκύκλιος αναφέρει σχετικά με τον χρόνο παραγραφής των απαιτήσεων του Δημοσίου:

Ι. Χρόνος έναρξης της παραγραφής

α) Ο χρόνος παραγραφής των χρεών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων των Ν. 321/1969, Ν.2362/1995 και Ν. 4270/2014 αρχίζει από τη λήξη του οικονομικού έτους, εντός του οποίου βεβαιώθηκαν εν στενή εννοία και κατέστησαν ληξιπρόθεσμα.

β) Ο χρόνος παραγραφής των φόρων και λοιπών εσόδων του Δημοσίου που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Ν. 4174/2013, των οποίων ο εκτελεστός τίτλος αποκτήθηκε από 1-1-2014, αρχίζει από τη λήξη του έτους, εντός του οποίου αποκτήθηκε ο νόμιμος τίτλος εκτέλεσης.

ΙΙ. Προθεσμία παραγραφής

α. Προθεσμία παραγραφής απαιτήσεων σύμφωνα με το Ν.Δ.321/1969

Ο χρόνος παραγραφής των απαιτήσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του Ν.Δ.321/1969, ήτοι των απαιτήσεων που γεννήθηκαν μέχρι και 31-12-1995, ορίζεται στις διατάξεις του άρθρου 87 αυτού, ως εξής :

1. Σε πενταετή παραγραφή υπόκεινται:

i. Κάθε χρέος προς το Δημόσιο, εφ’ όσον δεν ορίζεται διαφορετικά από το ανωτέρω Ν.Δ., που αρχίζει από τη λήξη του οικονομικού έτους εντός του οποίου βεβαιώθηκε στο Δημόσιο Ταμείο με τη στενή έννοια. Εάν η βεβαίωση έγινε πριν το χρέος καταστεί ληξιπρόθεσμο, μερικά ή ολικά, η παραγραφή αρχίζει από τη λήξη του οικονομικού έτους κατά το οποίο το χρέος κατέστη ληξιπρόθεσμο και για το ποσό αυτό (παρ. 1)

ii. Χρέη προς το Δημόσιο προερχόμενα από απαιτήσεις που περιήλθαν σ’ αυτό από οποιονδήποτε λόγο, οι οποίες δεν έχουν παραγραφεί στο πρόσωπο του δικαιοπαρόχου μέχρι τη μεταβίβασή των στο Δημόσιο (παρ. 4)

iii. Χρέη από πρόστιμα, χρηματικές ποινές και συναφή δικαστικά έξοδα και τέλη (παρ. 2)

2. Σε δεκαετή παραγραφή υπόκεινται :

i. Χρέη προς το Δημόσιο από παρακρατηθέντες ή για λογαριασμό του Δημοσίου εισπραχθέντες φόρους, τέλη και δικαιώματα (παρ.3),

ii. Χρέη προς το Δημόσιο από εισαγωγικούς δασμούς και τέλη εν γένει εισπραττόμενα στα Τελωνεία, η οποία αρχίζει από την λήξη του οικονομικού έτους εντός του οποίου γεννήθηκε η προς είσπραξη αυτών απαίτηση του Δημοσίου. Ως χρόνος γένεσης της αξίωσης προς είσπραξη εισαγωγικών δασμών και λοιπών τελών εμπορευμάτων υπό αποταμίευση, λογίζεται για την παραγραφή, η επομένη της λήξης της σύμφωνα με τους τελωνειακούς νόμους οριζόμενης προθεσμίας αποταμίευσης, σε περίπτωση δε διενέργειας ως προς αυτήν ελέγχου των αποθηκών, η ημέρα της σύνταξης έκθεσης περί διαπίστωσης ελλείμματος (παρ. 5).

3. Σε εικοσαετή παραγραφή υπόκεινται χρέη προς το Δημόσιο που προέρχονται από:

i. τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, πλην χρεών από πρόστιμα, χρηματικές ποινές και συναφή δικαστικά έξοδα και τέλη,

ii. άπιστη διαχείριση,

iii. συμβάσεις και διατάξεις τελευταίας βουλήσεως, περιλαμβανόμενων και των περιοδικών παροχών και

iv. καταλογισμούς που επιβλήθηκαν από οποιαδήποτε κατά νόμο αρμόδια Αρχή. (παρ.2).

β. Προθεσμία παραγραφής απαιτήσεων σύμφωνα με τους Ν. 2362/1995 και Ν. 4270/2014

Η προθεσμία παραγραφής των απαιτήσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των Ν. 2362/1995 και Ν. 4270/2014, ήτοι των απαιτήσεων που γεννήθηκαν από 1-1-1996, πλην όσων εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Ν. 4174/2013, ορίζεται στις ήδη καταργηθείσες διατάξεις του άρθρου 86 του Ν. 2362/1995 και στις ισχύουσες ομοίου περιεχομένου διατάξεις του άρθρου 136 του Ν. 4270/2014, στις οποίες αναφέρονται τα εξής:

Στην παρ. 1 ορίζεται ότι καμία χρηματική απαίτηση του Δημοσίου δεν υπόκειται σε παραγραφή πριν να βεβαιωθεί πράγματι προς είσπραξη ως δημόσιο έσοδο στην αρμόδια Φορολογική Αρχή ή Τελωνείο (βεβαίωση με τη στενή έννοια), με την επιφύλαξη των διατάξεων περί επιβολής φόρων και λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Ν.4174/2013.

1. Σε τριετή παραγραφή υπόκεινται:

Οι απαιτήσεις του Δημοσίου από δασμούς, φόρους, τέλη και λοιπά δικαιώματα που εισπράττονται από τα Τελωνεία, εφ’ όσον δεν έχουν βεβαιωθεί ταμειακά ή βεβαιώθηκαν ελλιπώς, η οποία αρχίζει από την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη απαιτητή η οφειλή (πρώτο εδάφιο παραγράφου 5, άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014).

Σημείωση: Οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 136 του Ν. 4270/2014 εφαρμόζονται και για απαιτήσεις του Δημοσίου που δεν έχουν υποπέσει σε παραγραφή κατά την έναρξη ισχύος του ανωτέρω νόμου (βλ. μεταβατική διάταξη της περ. γ' (αα) της παρ.2 του άρθρου 183 του Ν. 4270/2014).

2. Σε πενταετή παραγραφή υπόκειται:

Χρηματική απαίτηση του Δημοσίου μαζί με τα πρόστιμα, τους τόκους και τις προσαυξήσεις που έχουν βεβαιωθεί, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά στον ίδιο νόμο ή σε άλλη ειδική διάταξη που ρυθμίζει προθεσμία παραγραφής απαιτήσεων του Δημοσίου. Η προθεσμία παραγραφής αρχίζει από τη λήξη του οικονομικού έτους εντός του οποίου βεβαιώθηκε με την στενή έννοια η απαίτηση και κατέστη αυτή ληξιπρόθεσμη (παρ. 2 άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014).

3. Σε δεκαετή παραγραφή υπόκεινται:

i. Απαιτήσεις του Δημοσίου από δασμούς, φόρους, τέλη και λοιπά δικαιώματα που βεβαιώθηκαν στα τελωνεία, η οποία αρχίζει από τη λήξη του οικονομικού έτους εντός του οποίου βεβαιώθηκαν κατά τις ειδικότερες διατάξεις της τελωνειακής νομοθεσίας (δεύτερο εδάφιο παραγράφου 5 άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014).

Ως χρόνος γένεσης αξίωσης για είσπραξη δασμών ,φόρων, τελών και λοιπών δικαιωμάτων επί εμπορευμάτων που βρίσκονται υπό τελωνειακή παρακολούθηση την οποία επιβάλλει η προσωρινή εναπόθεση των εμπορευμάτων αυτών ή η υπαγωγή τους σε τελωνειακό καθεστώς, το οποίο συνεπάγεται τελωνειακή παρακολούθηση, θεωρείται για την παραγραφή το χρονικό σημείο κατά το οποίο πραγματοποιείται η διαφυγή του εμπορεύματος από την τελωνειακή παρακολούθηση και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί, το χρονικό σημείο διαπίστωσης της διαφυγής (τρίτο εδάφιο παραγράφου 5 άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014).

Σημείωση: Οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 136 του Ν. 4270/2014 εφαρμόζονται και για απαιτήσεις του Δημοσίου που δεν έχουν υποπέσει σε παραγραφή κατά την έναρξη ισχύος του ανωτέρω νόμου (βλ. μεταβατική διάταξη της περ. γ' (αα) της παρ.2 του άρθρου 183 του Ν. 4270/2014).

ii. Απαιτήσεις του Δημοσίου ως εγγυητή που υποκαταστάθηκε πλήρως στα δικαιώματα του δανειστή ή πιστωτή κατά του οφειλέτη, κατά του εγγυητή και κατά των λοιπών συνυπόχρεων, οι οποίες βεβαιώνονται με τη στενή έννοια από 1/1/1996 (έναρξη ισχύος του Ν. 2362/1995) στις Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες. Η προθεσμία παραγραφής αρχίζει από το τέλος του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο μετά την εν στενή εννοία βεβαίωσή τους κατέστησαν ληξιπρόθεσμες.

Επισήμανση: Οι απαιτήσεις από την ίδια ως άνω αιτία που έχουν βεβαιωθεί στις Δ.Ο.Υ. και δεν έχουν υποπέσει σε παραγραφή μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 2362/1995 παραγράφονται μετά την παρέλευση δέκα (10) ετών από τη λήξη του έτους δημοσίευσης του ανωτέρω νόμου, δηλαδή από την 31 η/12/1995 (άρθρο 65 παρ. 5 του Ν. 2362/1995). Αντίστοιχα, απαιτήσεις από την ανωτέρω αιτία που έχουν βεβαιωθεί στις Δ.Ο.Υ. και δεν έχουν υποπέσει σε παραγραφή μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 4270/2014 παραγράφονται μετά την παρέλευση δέκα (10) ετών από τη λήξη του έτους δημοσίευσης του νόμου αυτού, δηλαδή από την 31 η/12/2014 (άρθρο 126 παρ. 6 του Ν. 4270/2014).

4. Σε εικοσαετή παραγραφή υπόκεινται απαιτήσεις του Δημοσίου που:

i. απορρέουν από σύμβαση που αυτό έχει καταρτίσει, στην οποία περιλαμβάνεται και η σύμβαση που βασίζεται σε πρακτικό του Ν.Σ.Κ. με το οποίο καταρτίζεται εξωπτωχευτική ρύθμιση του τρόπου καταβολής πτωχευτικών χρεών, οφειλομένων στο Δημόσιο, η οποία εξομοιώνεται πλήρως με μεταπτωχευτική έννομη σχέση,

ii. απορρέουν από τελεσίδικη απόφαση είτε αναγνωριστική είτε καταψηφιστική οποιουδήποτε δικαστηρίου,

iii. γεννήθηκαν συνεπεία άπιστης διαχείρισης,

iv. απορρέουν από διάταξη τελευταίας  βούλησης,

v. αφορούν σε περιοδικές παροχές,

vi. γεννήθηκαν από καταλογισμό που έγινε από οποιαδήποτε αρμόδια δημόσια αρχή,

vii. γεννήθηκαν από αυτοτελή πρόστιμα που επιβλήθηκαν από διοικητικές αρχές,

viii. αφορούν σε απόδοση παρακρατηθέντων ή για λογαριασμό αυτού εισπραχθέντων φόρων, τελών και δικαιωμάτων και

ix. απορρέουν από κατάπτωση εγγυήσεων τρίτων. (παρ. 3 άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014)

5. Χρηματική απαίτηση του Δημοσίου, που περιήλθε σε αυτό με οποιονδήποτε τρόπο και οποιαδήποτε αιτία, υπόκειται στην προβλεπόμενη από τις κείμενες διατάξεις παραγραφή, που δεν δύναται όμως σε κάθε περίπτωση να συμπληρωθεί στο πρόσωπο του Δημοσίου προ της παρόδου πέντε ετών από τη λήξη του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο έγινε η βεβαίωση αυτή με τη στενή έννοια (παρ.4 άρθρου 86 Ν. 2362/1995 και άρθρου 136 Ν. 4270/2014).

γ. Προθεσμία παραγραφής απαιτήσεων σύμφωνα με τον Ν. 4174/2013

Η προθεσμία παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου για την είσπραξη των φόρων και λοιπών εσόδων του που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του Ν. 4174/2013, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 2 αυτού, για τα οποία η Φορολογική Διοίκηση αποκτά εκτελεστό τίτλο από 1-1-2014 και εφεξής, ορίζεται πενταετής (5 έτη), που αρχίζει από τη λήξη του έτους, εντός του οποίου αποκτήθηκε ο νόμιμος τίτλος εκτέλεσης (άρθρο 51 σε συνδυασμό με την παρ. 14 του άρθρου 72 του Ν. 4174/2013).

Δείτε αναλυτικά την ΠΟΛ. 1154/2016 εδώ.

Πηγή: Lawspot.gr

Με την 2425/2015 απόφασή του το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς βάζει τέλος στο πρόβλημα πολλών ασφαλισμένων που ενώ οι επιχειρήσεις τους ήταν ουσιαστικά σε αδράνεια ο ΟΑΕΕ συνέχιζε να τους χρεώνει με εισφορές. Παράλληλα διευκρινίζει ότι κάποιες ελάχιστες συναλλαγές δεν συνιστούν ουσιαστική και διαρκή εργασία, ώστε να είναι απαραίτητη η υποχρεωτική ασφαλιστική σχέση με τον ΟΑΕΕ. Η απόφαση είναι σημαντική καθώς διευκρινίζει θέματα όπως : Υπαγωγή στην ασφάλιση, Αδράνεια επιχείρησης, Απαλλαγή από καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, Περιστασιακές συναλλαγές

Με βάση αυτή την απόφαση και σε συνδυασμό με την πρόσφατη απόφαση από την ΓΓΔΕ που δίνει τη δυνατότητα για αναδρομικό κλείσιμο στην εφορία, αρκετοί ασφαλισμένοι που είχαν βρεθεί εγκλωβισμένοι, θα μπορέσουν να κλείσουν βιβλία και να ζητήσουν από τον ΟΑΕΕ να τους αφαιρεθεί το ποσό οφειλών για όσο διάστημα δεν είχαν οικονομικές δραστηριότητες (τιμολόγια αγορών – τιμολόγια πωλήσεων) ή είχαν ελάχιστες, σύμφωνα με όσα αναφέρει η απόφαση του Εφετείου.

Ακολουθεί το κείμενο της απόφασης :

Αριθμός απόφασης 2425/2015

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΜΗΜΑ ΣΤ΄ ΤΡΙΜΕΛΕΣ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Δεκεμβρίου 2013, ημέρα Τρίτη και ώρα 11 π.μ., με δικαστές τους: Θεόδωρο Ασημακόπουλο, Πρόεδρο Εφετών Δ.Δ., Αλεξάνδρα Γεωργιλά και Χρυσάνθη Μαυρομιχάλη, Εισηγήτρια, Εφέτες Δ.Δ., και γραμματέα τον Αιμίλιο Πανταζόπουλο, δικαστικό υπάλληλο,

γ ι α να δικάσει την από 21 Ιουνίου 2010 έφεση

τ ο υ Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (Ο.Α.Ε.Ε.)», που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Σατωβριάνδου αρ. 18), νόμιμα εκπροσωπούμενου, για το οποίο παραστάθηκε ο πληρεξούσιός του δικηγόρος Δημήτριος Σκάρπας,

κ α τ ά του … ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Και κατά της 246/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Λιβαδειάς.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη.

Το Δικαστήριο αφού μελέτησε τη δικογραφία.

Σκέφθηκε σύμφωνα με το νόμο.

1. Επειδή, με την κρινόμενη έφεση, για την οποία δεν απαιτείται κατά νόμον καταβολή παραβόλου, ο εκκαλών ασφαλιστικός οργανισμός υπό την επωνυμία «Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών», καθολικός διάδοχος του «Ταμείου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος» (Τ.Ε.Β.Ε.) ζητά παραδεκτώς να εξαφανισθεί η 246/2009 οριστική απόφαση του τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, με την οποία απορρίφθηκε προσφυγή του κατά της 17028/2000/14.11.2002 αποφάσεως της Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής (ΤΔΕ) του ΤΕΒΕ Αθηνών. Με την εν λόγω απόφαση της ΤΔΕ έγινε δεκτή ένσταση του εφεσιβλήτου κατά της 9810/2000/29.1.2002 αποφάσεως της Προϊσταμένης του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) Λιβαδειάς, με την οποία είχε απορριφθεί αίτημά του για διαγραφή από τα μητρώα ασφαλισμένων από της εγγραφής του στο ΤΕΒΕ την 27.7.1993 έως την 22.12.1998, αποφασίσθηκε δε, η διαγραφή του για το ως άνω χρονικό διάστημα, σύμφωνα με το αίτημά του.
2. Επειδή, στο άρθρο 2 του ν. 6364/1934 «Περί ιδρύσεως Ταμείου Ασφαλίσεως Επαγγελματιών και Βιοτεχνών της Ελλάδος» (φ. 376 Α΄), όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 του ν. 1027/1980 (φ. 49 Α΄), ορίζοντος στην παρ. 1 αυτού ότι: «Εις το Ταμείον ασφαλίζονται υποχρεωτικώς πάντες οι άνω των 18 ετών επαγγελματίαι και βιοτέχναι οι διατηρούντες επαγγελματικήν ή βιοτεχνικήν στέγην. Ως επαγγελματική ή βιοτεχνική στέγη νοείται κατά τον παρόντα νόμον και η οικία ή οιοσδήποτε χώρος ένθα ασκείται επάγγελμα ή βιοτεχνία». Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής η ασφαλιστική εγγραφή στο ΤΕΒΕ των επαγγελματοβιοτεχνών είναι υποχρεωτική, η δε διάρκεια της ασφαλιστικής σχέσεως και τα αφορώντα τις ασφαλιστικές παροχές καθορίζονται με πράξη του Προϊσταμένου του εκάστοτε περιφερειακού υποκαταστήματος, κατ’ αναλογία με τα ισχύοντα στην ασφάλιση του ΙΚΑ. Περαιτέρω, στο άρθρο 1 παρ. 2 του ν.δ. 4435/1964 (φ. 217 Α΄), όπως αυτή αντικαταστάθηκε από την παρ. 1 του άρθρου μόνου του ν.δ. 4521/1966, ορίζεται ότι: «2. Από της ισχύος του παρόντος εξακολουθούν υπαγόμενοι υποχρεωτικώς εις την ασφάλισιν του ΤΕΒΕ ασχέτως υπαγωγής των ή μη εις την ασφάλισιν του ΟΓΑ, οι επαγγελματίαι και βιοτέχναι οι οπωσδήποτε ασκούντες ασφαλιστέον παρά τω ΤΕΕ επάγγελμα, εις πόλεις, κωμοπόλεις ή χωρία με πληθυσμόν άνω των 2.000 κατοίκων». Τέλος στο άρθρο 1 παρ. 2 του π.δ. 116/1988 (φ. 48 Α΄) ορίζεται μεταξύ άλλων, ότι: «Χρόνος ασφάλισης είναι: α) Ο χρόνος υπαγωγής στην ασφάλιση του Ταμείου για την άσκηση επαγγέλματος που ασφαλίζεται σε αυτό υποχρεωτικά, από την εγγραφή στα μητρώα ασφαλισμένων με τη θέληση του ασφαλισμένου ή αυτεπάγγελτα με πράξη του αρμοδίου οργάνου και στο εξής». Κατά την έννοια των ως άνω διατάξεων στην υποχρεωτική ασφάλιση του ΤΕΒΕ υπάγονται, μεταξύ άλλων, όλοι οι αυτοτελώς απασχολούμενοι επαγγελματίες που διατηρούν επαγγελματική στέγη είτε στην κατοικία τους είτε σε οποιοδήποτε άλλο χώρο, εφ’ όσον δεν υπάγονται για την απασχόλησή τους αυτή σε άλλον ιδιαίτερο κατά επαγγελματικό κλάδο ασφαλιστικό οργανισμό κύριας ασφάλισης. Δεν αποτελεί προϋπόθεση υπαγωγής στην ασφάλιση του ΤΕΒΕ η κατά κύριο επάγγελμα άσκηση της ασφαλιστέας δραστηριότητας, ούτε η διάρκειά της, ούτε το ύψος των απολαβών από αυτήν. Δεν αποτελεί επίσης, κατ’ αρχήν, προϋπόθεση για την υπαγωγή στην ασφάλιση του ΤΕΒΕ η άσκηση της σχετικής επαγγελματικής δραστηριότητας ύστερα από άδεια της αρμόδιας αρχής, αν τέτοια άδεια απαιτείται, ούτε η εγγραφή του ενδιαφερομένου στο οικείο επαγγελματικό επιμελητήριο, ούτε η υποβολή από αυτόν στην αρμόδια ΔΟΥ δήλωση έναρξης δραστηριότητας. Το καίριο ζήτημα είναι η πραγματική κατάσταση που δημιουργείται από την ενάσκηση απασχόλησης ασφαλιστέας στο ΤΕΒΕ (ΣτΕ 1341/2008, 1426/2007, 1156/2006, 3172/2002, 350/2001, 4532/2000 κ.ά.). Ειδικότερα, η πραγματική αυτή κατάσταση που δημιουργείται από την άσκηση ουσιαστικής εργασίας – παραγωγικής δραστηριότητας, πρέπει να αποφέρει έσοδα στον ασκούντα αυτήν, η επαγγελματική δε αυτή δραστηριότητα πρέπει να είναι διαρκής και να μην έχει ευκαιριακό χαρακτήρα. Εξάλλου, η κατάσταση αδράνειας επιχειρήσεως, ήτοι κατάσταση κατά την οποία δεν ασκείται ουσιαστική και διαρκής εργασία – παραγωγική δραστηριότητα αποφέρουσα έσοδα σ’ αυτήν, δεν θεμελιώνει υποχρέωση του ασφαλισμένου να καταβάλει εισφορές στο ΤΕΒΕ.
3. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από την επανεκτίμηση των στοιχείων της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Ο εφεσίβλητος ενεγράφη εκουσίως στο ΤΕΒΕ την 27.7.1993 λόγω ασκήσεως από αυτόν του επαγγέλματος του εισαγωγέα –εμπόρου γεωργικών και οδοποιητικών μηχανημάτων. Κατέβαλε μόνο το δικαίωμα εγγραφής, ενώ, μετέπειτα δεν κατέβαλε ασφαλιστικές εισφορές. Για το λόγο αυτόν συντάχθηκαν εις βάρος του πράξεις επιβολής εισφορών και υποβλήθηκαν μηνυτήριες αναφορές για το χρονικό διάστημα από τον Αύγουστο του 1993 έως τον Δεκέμβριο του 1998 και, ακολούθως, έως τον Μάρτιο του 2002. Με την από 24.11.2000 αίτησή του, ζήτησε να διαγραφεί από τα μητρώα ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ από τον Αύγουστο του 1993 έως την 22.12.1998, ισχυριζόμενος ότι κατά το ως άνω χρονικό διάστημα δεν είχε ασκήσει το επάγγελμα για το οποίο ενεγράφη στο ΤΕΒΕ, καθόσον κατά το διάστημα αυτό βρισκόταν στις ΗΠΑ για σπουδές. Το ΤΕΒΕ Λιβαδειάς, με το 10226/11.12.2000 έγγραφό του, ζήτησε συμπληρωματικά στοιχεία, ήτοι εκκαθαριστικά σημειώματα ετών 1993 έως 2000, βεβαίωση έναρξης επαγγέλματος από τη ΔΟΥ για δηλούμενη από 22.2.1998 έναρξη, στοιχεία επαγγελματικής στέγης (μισθωτήριο) και υπεύθυνη δήλωση ότι από 22.12.1998 ασκούσε το ίδιο επάγγελμα και στην ίδια επαγγελματική στέγη με αυτό για το οποίο είχε κάνει έναρξη στη ΔΟΥ την 28.7.1993 και για το οποίο είχε δηλώσει αδράνεια την 30.7.1993. Στη συνέχεια και αφού ο εφεσίβλητος δεν προσκόμισε τα στοιχεία που του ζητήθηκαν, η προϊσταμένη του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) Λιβαδειάς, με την 9810/2000/29.1.2002 απόφασή της, απέρριψε το ως άνω περί διαγραφής αίτημά του. Κατά της αποφάσεως αυτής ο εφεσίβλητος άσκησε ενώπιον της ΤΔΕ του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) την από 31.5.2002 ένσταση, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι κατά το διάστημα από το έτος 1993 έως 31.12.1998 δεν υπήρξε δραστηριότητα της επιχείρησής του, επειδή σπούδαζε στις ΗΠΑ και, για το λόγο αυτόν, μη ορθώς επιβλήθηκαν εις βάρος του ασφαλιστικές εισφορές για το εν λόγω διάστημα, καθώς και ότι δεν μπόρεσε να προσκομίσει στο ΤΕΒΕ τα στοιχεία που του ζήτησε διότι υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Η ΤΔΕ, περαιτέρω, με την 17028/2000/14.11.2002 απόφασή της, έκανε δεκτή την ένσταση, με την αιτιολογία ότι από τις ενώπιόν της καταθέσεις του εφεσιβλήτου και του πατρός του, καθώς και από το περιεχόμενο των προσκομισθέντων στοιχείων η επιχείρηση αυτού βρισκόταν σε αδράνεια κατά το χρονικό διάστημα που ζήτησε τη διαγραφή του από τα μητρώα ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ. Με την προσφυγή του κατά της αποφάσεως της ΤΔΕ, το εκκαλούν ισχυρίσθηκε ότι η αδράνεια της επιχειρήσεως του εφεσιβλήτου δεν έχει ως αποτέλεσμα την διαγραφή αυτού από τα μητρώα ασφαλισμένων, ενόψει μάλιστα και του ότι η αδράνεια αυτή δεν αποτελούσε παύση αλλά μεταβολή εργασιών και επαναλειτουργία της επιχειρήσεως μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ. Επίσης, υποστήριξε ότι κατά το ένδικο διάστημα δεν προκύπτει αδράνεια της επιχειρήσεως, καθόσον είχαν εκδοθεί δύο τιμολόγια απ’ αυτήν και είχαν καταχωρηθεί στο βιβλίο εσόδων – εξόδων της δύο επίσης τιμολόγια – δελτία αποστολής πελατών της. Προσκόμισε δε το εκκαλούν σχετικώς στο πρωτόδικο δικαστήριο: 1) Την από 9.11.2000 βεβαίωση μεταβολής εργασιών φυσικού προσώπου – επιτηδευματία της ΔΟΥ Λιβαδειάς, στην οποία αναγράφεται ως ημερομηνία ενάρξεως της επιχείρησης του εφεσιβλήτου η 28.7.1993 και ως ημερομηνία μεταβολής της η 30.7.1993 λόγω αδράνειας. 2) Την από 2.4.2001 βεβαίωση μεταβολής εργασιών φυσικού προσώπου, που εξέδωσε η ΔΟΥ Λιβαδειάς, στην οποία αναγράφεται ως ημερομηνία μεταβολής της επιχείρησης η 22.12.1998, με αναγραφόμενη αιτία μεταβολής την επαναλειτουργία αυτής, καθώς και ότι η επιχείρηση ήταν ενεργός. 3) Αντίγραφο σελίδας του βιβλίου εσόδων – εξόδων, στην οποία υπάρχει καταχώρηση δύο (2) τιμολογίων – δελτίων αποστολής, ήτοι του υπ’ αριθμ. 3056, ποσού 80.000 δραχμών, με ημερομηνία καταχώρησης 21.2.1998 και του υπ’ αριθμ. 14, ποσού 120.000 δραχμών, με ημερομηνία κατάθεσης 27.2.1998. 4) Δελτίο αναγγελίας μητρώου ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ, στο οποίο καταγράφεται ως ημερομηνία διακοπής της δραστηριότητος του εφεσιβλήτου η 27.7.1993 και ως ημερομηνία επανεγγραφής του η 22.12.1998. 5) Την από 9.8.2002 έκθεση διατήρησης της επαγγελματικής στέγης του αρμοδίου υπαλλήλου του ΤΕΒΕ, σύμφωνα με την οποία ο ασφαλισμένος διατηρούσε την ίδια επαγγελματική στέγη από την έναρξη της επιχειρηματικής του δραστηριότητας (27.7.1993) έως την ως άνω ημερομηνία συντάξεως της έκθεσης. 6) Αντίγραφα τιμολογίων-δελτίων αποστολής που εξέδωσε ο εφεσίβλητος την 20.3.1994 και 29.7.1998 αντιστοίχως, ποσού 10.030.000 δραχμών το πρώτο και 2.596.000 δραχμών το δεύτερο, με την ένδειξη «ΑΚΥΡΟΝ» και την εγγραφή «εξωφλήθη» και υπογραφή αυτού στο δεύτερο. 7) Αντίγραφο απολυτηρίου στρατού, από το οποίο προκύπτει ότι ο ανωτέρω υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία από 6.3.2001 έως 6.9.2002. 8) Αντίγραφο του μισθωτηρίου συμβολαίου της επιχείρησης, το οποίο συντάχθηκε την 15.7.1993 και αναφέρει ότι είναι εξαετούς διάρκειας. Εξάλλου, ο εφεσίβλητος, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προσκόμισε και επικαλέσθηκε: 1) Τις από 9.11.2000 και 2.4.2001 βεβαιώσεις μεταβολής εργασιών φυσικού προσώπου και το από 14.1.2003 δελτίο αναγγελίας μεταβολών μητρώου ασφαλισμένων που προσκόμισε και το εκκαλούν (ανωτέρω υπό στοιχεία 1, 2, 4). 2) Αντίγραφα σελίδων του διαβατηρίου του, στα οποία περιέχεται η ταξιδιωτική θεώρηση για τις ΗΠΑ και διάφορες ημερομηνίες εισόδου και εξόδου στη χώρα αυτή. 3) Φωτοαντίγραφο του πτυχίου που έλαβε από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Αριζόνας των ΗΠΑ στον κλάδο Διοίκησης Επιχειρήσεων. 4) Το στέλεχος του τιμολογίου πώλησης-δελτίου αποστολής, στο οποίο περιέχονται τα δύο υπ’ αριθμούς 1/20.3.1994 και 2/29.7.1998 εκδοθέντα από την επιχείρηση του εφεσιβλήτου τιμολόγια με την ένδειξη «ΑΚΥΡΟΝ» και τα υπόλοιπα φύλλα του στελέχους σχισμένα και ακυρωμένα από φοροτεχνικό της ΔΟΥ Λιβαδειάς. Το πρωτόδικο δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη ότι από τα προσκομισθέντα έγγραφα και ιδίως από τις βεβαιώσεις μεταβολής εργασιών και το δελτίο αναγγελίας μεταβολών μητρώου ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ προέκυψε ότι η επιχείρηση του ασφαλισμένου βρισκόταν σε αδράνεια από 30.7.1993 έως 22.12.1998, έκρινε ότι δεν θεμελιώνεται υποχρέωση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών εκ μέρους αυτού και, επομένως, έπρεπε να γίνει από το εκκαλούν δεκτό το αίτημα περί διαγραφής του από τα μητρώα ασφαλισμένων για το διάστημα αυτό, όπως ορθώς αποφάσισε και η ΤΔΕ και, με την αιτιολογία αυτή, απέρριψε την προσφυγή του εκκαλούντος. Η εξαφάνιση της πρωτόδικης αποφάσεως, ως εκδοθείσης κατ’’ εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και κακή εκτίμηση των προσαχθέντων αποδεικτικών μέσων, ζητείται με την κρινόμενη έφεση. Ειδικότερα, υποστηρίζεται ότι εσφαλμένως έγινε δεκτό με την εκκαλουμένη απόφαση ότι: α) ο εφεσίβλητος κατά το ένδικο χρονικό διάστημα δεν άσκησε επαγγελματική δραστηριότητα εμπίπτουσα στην ασφάλιση του ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ λόγω αδρανείας της επιχειρήσεώς του και έκανε δεκτή την διαγραφή του από τα μητρώα ασφαλισμένων εκ του λόγου αυτού, ενώ λόγο διαγραφής αποτελεί η οριστική παύση εργασιών φυσικού προσώπου και όχι η αδράνεια επιχειρήσεως, η οποία αποτελεί μεταβολή εργασιών, β) ο εφεσίβλητος δεν είχε συνεχή και αδιάλειπτη επαγγελματική δραστηριότητα, διότι η διακοπή από αυτήν έγινε λόγω των σπουδών του, μετά το πέρας των οποίων όμως επαναλειτούργησε την επιχείρησή του, γ) η αδράνεια της επιχειρήσεως προέκυπτε από τα προσκομισθέντα έγγραφα.
4. Επειδή, από τα ανωτέρω προσκομισθέντα έγγραφα και ιδίως από το περιεχόμενο των βεβαιώσεων μεταβολής εργασιών φυσικού προσώπου της ΔΟΥ και το δελτίο αναγγελίας μεταβολών μητρώου ασφαλισμένων του ΤΕΒΕ προκύπτει ότι η επιχείρηση του εφεσιβλήτου λόγω του ότι αυτός σπούδαζε στις ΗΠΑ δεν λειτούργησε κατά το χρονικό διάστημα από 30.7.1993 έως 22.12.1998, ήτοι βρισκόταν σε αδράνεια και συγκεκριμένα σε κατάσταση μη ουσιαστικής και διαρκούς παραγωγικής δραστηριότητας αποφέρουσας οικονομικά αποτελέσματα. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΑΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ-ΔΕΛΤΙΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΥΣ 1/20.3.1994, 2/29.7.1998, 3056/21.2.1998 ΚΑΙ 14/27.2.1998, ΕΝΟΨΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΙ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΕΣ ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΡΩΤΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ ΑΚΥΡΩΘΗΚΑΝ, ΟΠΩΣ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ, ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ ΔΕΝ ΑΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΚΑΘΟΣΟΝ, ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΟΔΗΛΩΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Η ΑΝΩΤΕΡΩ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΣ ΔΕΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ ΓΙΑ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΣΤΟ ΤΕΒΕ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΩΣ ΔΕΚΤΑ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟΝ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΗΤΡΩΑ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΒΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΥΤΟ (30.7.1993-22.12.1998) ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΟΡΘΩΣ ΕΓΙΝΕ ΔΕΚΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ ΩΣ ΑΒΑΣΙΜΩΝ.
5. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη έφεση.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει την έφεση.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στον Πειραιά στις 11 Απριλίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ

Δημοσιεύθηκε στον αυτό τόπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2015, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, με Πρόεδρο την Αδαμαντία Παπασταμοπούλου λόγω μεταθέσεως του Προέδρου Θεόδωρου Ασημακόπουλου, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου απόντων των διαδίκων.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

…*  Οι ασφαλισμένοι θα πρέπει να εξετάζουν κάθε νομικό επιχείρημα με τον δικηγόρο της επιλογής τους που θα κρίνει τις πρέπουσες ενέργειες

…

Αντιγραφή και σχόλια : Γιάννης Μανιάτης  –  Πηγή : Γιώργος Φλωράς     …

Πηγή: Θέματα ΟΑΕΕ

Με την 156/2016 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα 30ο Μονομελές), το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση του αιτούντος και ανέστειλε την προσβαλλόμενη πράξη ταμειακής βεβαίωσης του Διευθυντή του Β΄ Περιφερειακού Κ.Ε.Α.Ο. Αθηνών, με την οποία βεβαιώθηκε σε βάρος του, ως νομίμου κληρονόμου, χρηματικό ποσό ύψους 16.996,49 ευρώ από ληξιπρόσθεσμες οφειλές και πρόσθετα τέλη και το οποίο κλήθηκε να καταβάλει δυνάμει ατομικής ειδοποίησεως ληξιπρόθεσμων χρεών του παραπάνω Διευθυντή.

Κρίθηκε ότι η κρινόμενη αίτηση είναι προδήλως βάσιμη.

Και τούτο διότι, εφόσον είχε χωρήσει εκ μέρους του αιτούντος, εντός της τετραμήνου προθεσμίας που τάσσεται από το άρθρο 1847 Α.Κ. αποποίηση της κληρονομιάς της μητέρας του, ο αιτών δεν είχε πλέον ούτε δικαιώματα ούτε υποχρεώσεις από την εν λόγω κληρονομιά και επομένως μη νομίμως, χωρίς προηγουμένως να έχει ανατραπεί ή να έχει αμφισβητηθεί από το Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ. το γεγονός της ως άνω αποποιήσεως, εχώρησε σε βάρος του η ένδικη διοικητική εκτέλεση και κλήθηκε με την ανωτέρω ατομική ειδοποίηση να καταβάλει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της αποβιώσασας οφειλέτριας, ως μη κατά το νόμο υποχρέου.

Πηγή: Lawspot.gr

Μετατροπή ομόρρυθμης εταιρείας σε ετερόρρυθμη και λύση λόγω αποκλεισμού ή θανάτου του μοναδικού ομόρρυθμου εταίρου

Δύο σημαντικές αλλαγές στις διατάξεις αναφορικά με την ομόρρυθμη εταιρεία επήλθαν με τις διατάξεις του Νόμου 4441/2016 (άρθρο 13) σχετικά με την απλοποίηση διαδικασιών σύστασης επιχειρήσεων.

Η πρώτη αλλαγή αφορά στην περίπτωση εξόδου, αποκλεισμού ή θανάτου του μοναδικού ομόρρυθμου εταίρου, όπου η ετερόρρυθμη εταιρεία λύνεται, εκτός αν με τροποποίηση της εταιρικής σύμβασης, που πρέπει να καταχωρισθεί μέσα σε τέσσερις (αντί για δύο) μήνες στο Γ.Ε.ΜΗ., ένας από τους ετερόρρυθμους εταίρους καταστεί ομόρρυθμος εταίρος ή αν εισέλθει στην εταιρεία νέος εταίρος ως ομόρρυθμος.

Η δεύτερη αλλαγή αφορά στη δυνατότητα μετατροπής ομόρρυθμης εταιρείας σε ετερόρρυθμη.

Συγκεκριμένα, στο Νόμο 4072/2012 εισήχθη νέο άρθρο 282Α, σύμφωνα το οποίο ορίζει τα εξής:

1. Με ομόφωνη απόφαση των ομορρύθμων εταίρων είναι δυνατή η μετατροπή της ομόρρυθμης εταιρείας σε ετερόρρυθμη εταιρεία. Η μετατροπή πραγματοποιείται με τους εξής τρόπους:

α) με την είσοδο νέου εταίρου με την ιδιότητα του ετερορρύθμου εταίρου,

β) με μετατροπή της ιδιότητας ενός ή περισσοτέρων από τους ομόρρυθμους εταίρους σε ετερόρρυθμο. Σε αυτή τη περίπτωση για τη μετατροπή ακολουθείται η διαδικασία της παραγράφου 3 του άρθρου 107 του παρόντος νόμου.

2. Από τη συντέλεση των διατυπώσεων δημοσιότητας, η μετατρεπόμενη ομόρρυθμη εταιρεία συνεχίζεται με τη μορφή ετερόρρυθμης εταιρείας. Πριν από την ολοκλήρωση των διατυπώσεων δημοσιότητας του προηγούμενου εδαφίου, η μετατροπή δεν παράγει αποτελέσματα. Η μετατροπή δεν επιφέρει τη διακοπή των εκκρεμών δικών. Οι διοικητικές άδειες που είχαν εκδοθεί υπέρ της μετατρεπόμενης εταιρείας συνεχίζουν να υφίστανται.

3. Ειδικά στη μετατροπή της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 1 του παρόντος, κάθε ομόρρυθμος εταίρος ο οποίος μετατράπηκε σε ετερόρρυθμο εξακολουθεί να ευθύνεται εις ολόκληρον και απεριόριστα επί πέντε (5) έτη μετά τη μετατροπή της εταιρείας για όσες εταιρικές υποχρεώσεις γεννήθηκαν μέχρι και την καταχώριση της μετατροπής στο Γ.Ε.ΜΗ. εκτός εάν οι δανειστές της εταιρείας συγκατατέθηκαν εγγράφως στη μετατροπή της εταιρείας.

Πηγή: Lawspot.gr

Με χρήση προηγμένης ψηφιακής υπογραφής και χρονοσήμανσης όλες οι διαδικασίες - Άνω των 400 εκατ. ευρώ/έτος η εκτιμώμενη δημοσιονομική εξοικονόμηση

Νομοθετική ρύθμιση για την διαδικασία έκδοσης και διακίνησης διοικητικών πράξεων και άλλων εγγράφων στο Δημόσιο αποκλειστικά μέσω Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ) περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το κατατεθέν νομοσχέδιο για το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας στη Δημόσια Διοίκηση.

Η ρύθμιση τίθεται σε εφαρμογή για το σύνολο των Υπουργείων την 1η Ιουλίου 2017 με δυνατότητα παράτασης έως την 1η Ιανουάριου 2018 μόνο για εξαιρετικές και ειδικά αιτιολογημένες περιπτώσεις.

Η ημερομηνία έναρξης ισχύος για τους υπόλοιπους φορείς του δημοσίου, όπως τα ν.π.δ.δ., τις ανεξάρτητες και ρυθμιστικές αρχές, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και τους ΟΤΑ α' και β’ βαθμού, θα οριστεί με απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και σε κάθε περίπτωση όχι αργότερα από την 31η Δεκεμβρίου 2018.

Σύμφωνα με σχετική μελέτη του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών από το 2014, με την εφαρμογή της εν λόγω ρύθμισης εκτιμάται ότι θα επιτευχθεί δημοσιονομική εξοικονόμηση της τάξεως των 400 εκατομμυρίων ευρώ κατά έτος.

Όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου, δεδομένου ότι από το 2001 υφίσταται το νομικό πλαίσιο για την εισαγωγή της προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής χωρίς να έχει καταστεί ενεργό και χωρίς να έχει θωρακισθεί περαιτέρω, το ελληνικό Δημόσιο έχει δαπανήσει τα τελευταία 15 έτη περίπου 6 δις ευρώ, εμμένοντας στην χρήση χαρτιού και έντυπης διαδικασίας δημιουργίας και ροής εγγράφων.

Οι διατάξεις του ν. 3979/2011 για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ιδίως τα άρθρα 12 ως 20, και του π.δ. 150/2001 για την ηλεκτρονική υπογραφή συνιστούσαν μια βασική θεσμική πρόνοια για την εισαγωγή των ηλεκτρονικών εγγράφων στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, χωρίς εν τούτοις μέχρι σήμερα να έχει θεσπιστεί το απαιτούμενο νομικό πλαίσιο που θα καθιστά υποχρεωτική την ηλεκτρονική διαδικασία έκδοσης αποφάσεων και πράξεων και διακίνησής τους μεταξύ των φορέων του δημοσίου τομέα.

Αναλυτικά οι ρυθμίσεις

Με τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 12 του ν. 3979/2011, όπως το εν λόγω άρθρο τροποποιείται με το άρθρο 24 του παρόντος, προβλέπεται ότι όλες οι διαδικασίες που καταλήγουν στην έκδοση διοικητικών πράξεων εκ μέρους των φορέων του δημοσίου, όπως η σύνταξη, η προώθηση για υπογραφή, η θέση της υπογραφής, καθώς και λοιπές διαδικασίες χειρισμού εγγράφων εντός της κάθε υπηρεσίας, όπως η χρέωση προς ενέργεια εισερχόμενων εγγράφων, η εσωτερική διακίνησή τους καθώς και η αρχειοθέτηση αυτών, πραγματοποιούνται αποκλειστικά μέσω Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) με χρήση προηγμένης ψηφιακής υπογραφής και χρονοσήμανσης.

Για τυχόν εξαιρέσεις από την εφαρμογή των ανωτέρω, προβλέπεται η δυνατότητα έκδοσης κοινής απόφασης του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και του οικείου Υπουργού. Κάθε φορέας του δημοσίου τομέα μεριμνά για την προσαρμογή των επιχειρησιακών διαδικασιών του, ούτως ώστε να γίνεται βέλτιστη εφαρμογή της ηλεκτρονικής διαχείρισης εγγράφων. Περαιτέρω στην παράγραφο 2 προβλέπεται η αποκλειστική χρήση ΤΠΕ μόνο για κάθε είδους διακίνηση, διαβίβαση, κοινοποίηση και ανακοίνωση διοικητικών πράξεων και εγγράφων μεταξύ διαφορετικών φορέων του δημοσίου τομέα χωρίς να προβλέπεται αντίστοιχη υποχρεωτική χρήση ΤΠΕ κατά το τελικό στάδιο της υπογραφής των πράξεων από περισσότερους συναρμόδιους φορείς. Η διαφοροποίηση αυτή κρίνεται αναγκαία μέχρι την επίτευξη πλήρους διαλειτουργικότητας μεταξύ των Συστημάτων Ηλεκτρονικής Διαχείρισης Εγγράφων που χρησιμοποιούν οι διάφοροι φορείς.

Στην παράγραφο 3 η χρήση ΤΠΕ για τη διακίνηση, διαβίβαση, κοινοποίηση και ανακοίνωση διοικητικών πράξεων και εγγράφων κάθε είδους μεταξύ φορέων του δημόσιου τομέα και τρίτων, φυσικών και νομικών προσώπων, προβλέπεται ως προαιρετική.

Από τη διακίνηση, διαβίβαση, κοινοποίηση και ανακοίνωση εγγράφων σύμφωνα με τις παραγράφους 2 και 3 εξαιρούνται τα έγγραφα για τα οποία προβλέπεται από το νόμο απαγόρευση χορήγησης αντιγράφων και ο οικείος φορέας του δημόσιου τομέα οφείλει να ενημερώνει εγκαίρως και με τον προσφορότερο κάθε φορά τρόπο τον ενδιαφερόμενο για την εξαίρεση αυτή.

Στην παράγραφο 5 προβλέπεται ότι με κοινή απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης ορίζονται τα πρότυπα και οι ελάχιστες προδιαγραφές μορφής και αναγκαίων στοιχείων των ηλεκτρονικών εγγράφων που εκδίδουν οι φορείς του δημόσιου τομέα καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.

Στην παράγραφο 6 προβλέπεται ότι το Υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης καθώς και το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης μεριμνούν για τη λειτουργία κεντρικού Συστήματος Ηλεκτρονικής Διαχείρισης Εγγράφων (Σ.Η.Δ.Ε.), το οποίο θα παρέχεται ως υπηρεσία σε όλους τους φορείς του Δημοσίου. Κάθε φορέας δε οφείλει να μεριμνά για την ένταξή του στο κεντρικό ΣΗΔΕ καθώς και για την απόκτηση προηγμένης ψηφιακής υπογραφής από την Αρχή Πιστοποίησης Ελληνικού Δημοσίου (ΑΠΕΔ). Μέριμνα λαμβάνεται για τους φορείς που διαθέτουν ήδη Σ.Η.Δ.Ε., οι οποίοι μπορούν να συνεχίσουν τη λειτουργία του για περιορισμένο χρονικό διάστημα, μέχρι να ολοκληρώσουν τη μετάβασή τους στο κεντρικό Σ.Η.Δ.Ε. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης καθορίζονται τα κοινά πρότυπα διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας των ΣΗΔΕ, οι διαδικασίες καθώς και τα σχέδια μετάβασης στο κεντρικό σύστημα.

Για το συντονισμό της εφαρμογής των διατάξεων του παρόντος, καθώς και για τη διατύπωση των σχετικών προτύπων αρμόδιο ορίζεται το Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, ενώ για την υποστήριξη των φορέων του δημόσιου τομέα η αρμοδιότητα ανατίθεται στη Γενική Διεύθυνση Μεταρρυθμιστικής Πολιτικής και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Η ρύθμιση τίθεται σε εφαρμογή για το σύνολο των Υπουργείων την 1η Ιουλίου 2017 με δυνατότητα παράτασης έως την 1η Ιανουάριου 2018 μόνο για εξαιρετικές και ειδικά αιτιολογημένες περιπτώσεις και με κοινή απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και του καθ' ύλην αρμόδιου Υπουργού. Η ημερομηνία έναρξης ισχύος για τους υπόλοιπους φορείς του δημοσίου, όπως τα ν.π.δ.δ., τις ανεξάρτητες και ρυθμιστικές αρχές, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και τους ΟΤΑ α' και β’ βαθμού, θα οριστεί με απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και σε κάθε περίπτωση όχι αργότερα από την 31η Δεκεμβρίου 2018. Κάθε πράξη και κάθε απόφαση που εκδίδονται μετά την παρέλευση των ανωτέρω ημερομηνιών κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος δεν εκτελούνται.

Τέλος, με κοινή απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης και του Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης ρυθμίζονται τεχνικά θέματα και λεπτομέρειες για την εφαρμογή διατάξεων του εν λόγω άρθρου. Με την εφαρμογή της εν λόγω ρύθμισης εκτιμάται ότι θα επιτευχθεί δημοσιονομική εξοικονόμηση της τάξεως των 400 εκατομμυρίων ευρώ κατά έτος, σύμφωνα με σχετική μελέτη του ΙΟΒΕ του 2014, στοιχεία της οποίας παρατίθενται παρακάτω.

Όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου, δεδομένου ότι από το 2001 υφίσταται το νομικό πλαίσιο για την εισαγωγή της προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής χωρίς να έχει καταστεί ενεργό και χωρίς να έχει θωρακισθεί περαιτέρω, το ελληνικό Δημόσιο έχει δαπανήσει τα τελευταία 15 έτη περίπου 6 δις ευρώ, εμμένοντας στην χρήση χαρτιού και έντυπης διαδικασίας δημιουργίας και ροής εγγράφων.

Η εξοικονόμηση που επιτυγχάνεται υπερκαλύπτει το όποιο κόστος χρειαστεί για τη δημιουργία και συντήρηση των Συστημάτων Ηλεκτρονικής Διαχείρισης Εγγράφων, και με δεδομένη την κρίσιμη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας με βάση και την τριετή συμφωνία δανειοδότησης 2015-2018, το Δημόσιο μπορεί άμεσα να εξοικονομήσει παραγωγικά για τα έτη 2017-2018 ποσό της τάξης των 800 εκ. ευρώ.

Δείτε αναλυτικά το νομοσχέδιο(link is external) και την αιτιολογική έκθεσή(link is external) του.

Πηγή: Lawspot.gr

Του Λάζαρου Κουμπουλίδη, Δικηγόρου Βέροιας, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Bασική Aρχή μιας οργανωμένης Κοινωνίας είναι η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ελευθερία βούλησης και έκφρασης του σεξουαλικού προσανατολισμού κάθε ανθρώπου και στο πλαίσιο αυτό το αγοραίο sex (και όχι έρωτας) και η οικονομική εκμετάλλευση λευκής –ενίοτε και μαύρης- σαρκός, βρίσκεται εκ διαμέτρου σε αντίθεση με την ανωτέρω Αρχή.

Επίσης αναγκαίο είναι να ξεκαθαριστεί τι ακριβώς προβλέπει η ισχύουσα Νομοθεσία:

Σύμφωνα με το άρθρο 3, «Εγκατάσταση προσώπων εκδιδόμενων με αμοιβή», παρ. 3 του Ν. 2734/1999, «Εκδιδόμενα με αμοιβή πρόσωπα. Πρόσληψη Φρουρών Υπ. Δημ. Τάξης (276425)», ορίζεται ότι «Οι δήμοι και οι κοινότητες καθορίζουν, με απόφασή τους, τον αριθμό των εν λόγω αδειών που επιτρέπεται να χορηγούνται στην περιφέρειά τους, με βάση τις ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες και ανάγκες, που σχετίζονται κυρίως με τον πληθυσμό τους και τη σύνθεση αυτού, την ύπαρξη στρατοπέδων, λιμανιών και βιομηχανικών μονάδων, καθώς και με την ανάπτυξη εμπορικών ή άλλων δραστηριοτήτων που επιβάλλουν απασχόληση τη διέλευση ατόμων από άλλες περιοχές. Κατά την πρώτη εφαρμογή του νόμου αυτού, η ανωτέρω απόφαση εκδίδεται μέσα σε τρεις (3) μήνες από την έναρξη ισχύος του. Επίσης, δύνανται να καθορίζουν περιοχές τους, εντός των οποίων δεν επιτρέπεται η χορήγηση τέτοιων αδειών.», ενώ σύμφωνα με την παράγραφο 4, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 49 του Ν. 4238/2014 (ΦΕΚ Α’ 38/17/02/2014), ορίζεται ότι «Δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων σε διατηρητέα ή παραδοσιακά κτίρια, καθώς και σε χώρους που δεν είναι κύριας χρήσεως και δεν πληρούν τους όρους του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού. Επίσης, δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση σε κτίρια που απέχουν, σε ακτίνα λιγότερο από 200 μέτρα, από ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, “, ξενοδοχεία κατηγορίας τριών (3), τεσσάρων (4) και πέντε (5) αστέρων,” βιβλιοθήκες και ευαγή ιδρύματα, καθώς και από πλατείες και παιδικές χαρές. Με απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου μπορεί να αυξάνονται οι προαναφερόμενες αποστάσεις και να καθορίζονται και άλλα κτίρια, στα οποία δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση εκδιδομένων με αμοιβή προσώπων, καθώς και οι αποστάσεις μεταξύ οικημάτων, στα οποία μπορούν τα εν λόγω πρόσωπα να εγκαθίστανται.».

Στις ανωτέρω διατάξεις του νόμου, πέρα από τη γενικότερη αντίθεση μου σύμφωνα με την ανωτέρω βασική αρχή, υπάρχουν σημεία τα οποία θα χαρακτήριζα τουλάχιστον ως προβληματικά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η μη πρόβλεψη ελάχιστου ή ανώτατου αριθμού αδειών με βάση τον υπάρχοντα πληθυσμό, δίνοντας στους δήμους τη δυνατότητα να τον καθορίζουν και είτε να απαγορεύουν πλήρως τους οίκους ανοχής, είτε να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη τους στα πλαίσια «σεξοτουρισμού» τύπου Κοπεγχάγης ή Ταϊλάνδης. Ακόμα και το γεγονός ότι στις ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες και ανάγκες για τον καθορισμό του ανωτέρω αριθμού αδειών, εντάσσονται και οι βιομηχανικές μονάδες, γεννά εύλογα ερωτήματα για το λόγο της συγκεκριμένης αναφοράς λες και αποτελεί συνήθεια των βιομηχανικών εργατών να ακουμπούν το μεροκάματο των 23 πλέον ευρώ στο πλησιέστερο πορνείο...

Μνημείο υποκρισίας αποτελεί η διάταξη που προβλέπει κατώτατο όριο απόστασης τα 200 μέτρα από αθλητικά κέντρα (γήπεδα), ξενοδοχεία κατηγορίας τριών, τεσσάρων και πέντε αστέρων, αφήνοντας ασχολίαστη τη ρητή αναφορά για τα «ευαγή ιδρύματα».

Μα καλά, που ζούμε όλοι εμείς, σε άλλη κοινωνία;

Πως γίνεται η πορνεία να «δίνει και να παίρνει» εντός αυτών των αστεράτων ξενοδοχείων, όπου η “ταρίφα” είναι ανάλογη του πλήθους των αστεριών, αλλά να θιγόμαστε από τη λειτουργία οίκων ανοχής πλησίον τους; Ποιους προστατεύουν αυτές οι διατάξεις, τους ευηπόληπτους πολίτες ή τα ίδια τα ξενοδοχεία από τον ανταγωνισμό στη βιομηχανία του sex;

Όσον αφορά τώρα στα του «οίκου μας», ένας μονάχα οίκος ανοχής απομένει κοντά στο νέο σχολικό συγκρότημα στα «Γιοτζαλίκια», διότι απλά οι άλλοι δύο είναι σε απόσταση μικρότερη από 200 μέτρα και εκ του Νόμου, θα πρέπει να μετεγκατασταθούν αλλού, σε άλλο μέρος της πόλης, όπου και πάλι η δημιουργία τους ενδεχομένως θα δημιουργήσει νέες αντιδράσεις.

Το πρόβλημα με αυτόν τον ένα οίκο ανοχής που απομένει, στην πραγματικότητα δεν είναι ότι βρίσκεται στα 250 μέτρα από το σχολείο και θα πρέπει να απομακρυνθεί στα 300. Είναι ότι βρίσκεται πάνω στο δρόμο διέλευσης των μαθητών για το σχολείο. Με αυτή τη λογική, εάν μεταφερθεί πενήντα μέτρα παρακάτω, στα 300 μέτρα από το σχολείο, αλλά με μεγαλύτερη πρόσοψη και εμφανέστερη εγκατάσταση, το «πρόβλημα» θα μεγαλώσει, δεν θα εξαλειφθεί. Επίσης, δεν είναι δυνατό να τεθούν περιορισμοί που δεν προβλέπονται από τις ανωτέρω διατάξεις του Νόμου, όπως η απαγόρευση κόκκινου φωτισμού ή κρυφή είσοδος ή ο περιορισμός του ωραρίου λειτουργίας τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Συνεπώς αυτός ο οίκος ανοχής, στον οποίο δεν επιδεικνύουμε ...ανοχή, είναι «η άκρη από το παγόβουνο» της υποκριτικής στάσης της Κοινωνίας μας. Με τη στάση της αυτή, επιχειρεί να καλύψει το γεγονός ότι στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μιλάμε για οίκους ...ενοχής και όχι ανοχής!

Η άποψη μου είναι ότι δε χρειάζεται να προβούμε σε αυστηροποίηση των διατάξεων του υφιστάμενου (στρεβλού ούτως ή άλλως) Νόμου, ούτε για τις υπάρχουσες άδειες, αλλά ούτε και για τυχόν νέες άδειες, σε αυτό το σχολικό συγκρότημα ή σε άλλα σχολικά συγκροτήματα. Το πρόβλημα για ακόμη μία φορά, όσο κι αν το κρύψουμε «κάτω από το χαλί», θα βρίσκεται εκεί, δεν θα εξαφανιστεί.

Ας φροντίσουν οι καθηγητές στα Γιοτζαλίκια και στα υπόλοιπα σχολεία, να ενημερώσουν τους μαθητές, αγόρια και κορίτσια –για να έχουν και μια άλλη ουσιαστική ενημέρωση και όχι μονόπλευρη από τα pornosites στα οποία έχουν εύκολη πρόσβαση- ότι κάποιες κοπέλες, συχνά όχι πολύ μεγαλύτερες από τη σχολική ηλικία, βρίσκονται θύματα trafficking ή πουλούν το κορμί τους για μία δόση ναρκωτικών προκειμένου να πλουτίζουν κάποιοι «επιχειρηματίες» σε βάρος τους. Η εικόνα της κοπέλας που αποφάσισε «να κάνει αυτή τη δουλειά, γιατί δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο και θέλει να βγάλει ένα μεροκάματο», είναι ένας βολικός μύθος που απαλλάσσει από τύψεις τους πελάτες είτε των μπουρδέλων είτε των αστεράτων ξενοδοχείων, που προσφέρουν και «extraυπηρεσίες με την ώρα». Βολεύει και μια κοινωνία «Φαρισαίων» που προσποιείται ότι δεν γνωρίζει το πρόβλημα ή απλά προτιμά να το κουκουλώσει.

Ας μην μετεγκατασταθεί λοιπόν ο οίκος ανοχής από τα Γιοτζαλίκια στον Προμηθέα, στην Καλλιθέα, στο 7,5 χλμ ή όπου αλλού.

Ας μείνει εκεί που είναι.

Για να βλέπει καθημερινά κατάματα η Κοινωνία το πρόβλημα.

Μέχρι να πεισθεί να το αντιμετωπίσει και να το εξαλείψει.

Μέχρι που οι οίκοι ανοχής να κλείνουν από την Παιδεία που παράγεται μέσα στο Σχολείο, και όχι λόγω της απόστασης από αυτό.

ΥΓ Το κείμενο συντάχθηκε με αφορμή τα όσα συζητήθηκαν στην Δημοτική Κοινότητα Βέροιας, στην Επιτροπή Διαβούλευσης και ενόψει της συζήτησης του θέματος στο Δημοτικό Συμβούλιο Βέροιας τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου.